اجتماعی

سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۸ - پیغام چشم من به عزیزان که می برد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۲ - ز جا چون سرو اگر از غیرت شمشاد برخیزد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۹ - چشم او خون دل عاشق دمادم می خورد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۵ - زلف با خال لبش تلقین ایمان میکند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۷ - در محبت طفل اشکم گوهر دل می شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۱ - دل چو از پای فتد دست دعا می گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۴ - دل چون مطیع گشت چراغ نظر شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۹ - فلک به قامت پیر خمیده می ماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۰ - فلک از ناله شبهای من بی تاب می گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۴ - از دل دنیاپرستان ذوق صحبت برده اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۷ - ای پسر آنها که پیش از برگ بارت داده اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۲ - گل به گلشن دعویی صاحب کمالی می کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۰ - در روزگار ما اثری از سخا نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۲ - نام و نشان به دهر ز اهل کرم نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۳ - در عهد ما رواج به اهل هنر نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۴ - با یار و دوست شیوه عهد و وفا نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۵ - تا مرا بر سر کلاه در آستینم کرده‌اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۲ - فصل خزان رسید به گلشن صدا نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۵ - نفس سرکش را مسخر عقل پرتدبیر کرد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۱ - مرا بر سر کلاه از سایه بال هما بهتر