اخلاق

صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۴ - سهل مشمر همت پیران با تدبیر را صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۸ - خوب دارد زاهد شیاد، داروگیر را صائب تبریزی غزلیات غزل ۷۰ - شد غرور حسن از خط بیش آن طناز را صائب تبریزی غزلیات غزل ۷۵ - ننگ کفر من به فریاد آورد ناقوس را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۱ - از صفای دل نباشد حاصلی درویش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۲ - صرف بیکاری مگردان روزگار خویش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۵ - من گرفتم ساختی پوشیده سال خویش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۷ - غنچه سان پر گل اگر خواهی دهان خویش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۹۰ - روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۰ - با زمین گیری به منزل می رسانم خلق را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۱ - ریخت چون دندان، شود افزون غم نان خلق را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۶ - مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۷ - خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۵ - کرده ام بر خود گوارا تلخی دشنام را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۶ - نیست دلگیری ز دنیا بنده تسلیم را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۴۱ - پرده دار و حاجب و دربان نمی باشد مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۶۱ - نیست بر ابر بهاران، دیده پر نم مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۷۷ - شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۸۵ - خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۹۲ - ناتوانی از اجابت نیست مانع آه را