اخلاق

صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۹۶ - راز دل را می توان دریافت از سیمای ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۱۱ - به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۱۲ - مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۱۳ - نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجا صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۱۵ - چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۱۷ - منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۱۸ - فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۲۱ - مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۲۴ - در آن زلف سیه دلهای خونین می شود پیدا صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۲۹ - ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۶ - چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۶ - زبان برگ بود از ذکر خامش بوستانها را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۰ - چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۱ - بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۲ - اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۳ - به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۴ - نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۶ - ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۰ - ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۳ - برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را