اخلاق

صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۴ - به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۸۴ - مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۸۷ - به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۸۹ - نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۹۰ - اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۹۳ - ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۹۴ - نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۹۷ - مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۰۳ - ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۰۵ - چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۰۷ - فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۵ - زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۶ - محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۷ - ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۹ - متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۱ - ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۷ - خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۳۴ - سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۳۸ - خوش آن آزاده کز مردم نهان دارد فقیری را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۴۲ - به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی را