اخلاق

صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۴۴ - به آهی می توان از خود برآوردن جهانی را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۴۵ - نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۴۶ - کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۴۷ - غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۴۸ - زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۵۰ - خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۷۰ - ز خرمن صلح کن با دانه ای از دوربینی ها صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۷۲ - به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریا صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۷۳ - نماند از نارسایی مدی از احسان درین دریا صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۷۴ - چسان گردد تهی از عقد گوهر سینه دریا؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۸۴ - نیست در دیده ما منزلتی دنیا را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۸۸ - دست شستن ز بقا آب حیات است ترا صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۹۰ - خون ما گر سبب چهره آل است ترا صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۰۰ - هر که چون شیشه به پیمانه رساند خود را صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۰۴ - چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود را صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۰۶ - نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۱۰ - سخن آن است که از جای درآرد دل را صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۱۲ - فقر بی قدر کند سلطنت عالم را صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۲۱ - دل مقید به شکرزار هوس نیست مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۴۱ - وصل و هجرست یکی چشم و دل حیران را