اخلاق

صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۳۸۹ - عیبجو چندان که عیب از ما بدر می آورد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۳۹۲ - هر که دل زان پنجه مژگان برون می آورد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۳۹۴ - لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۳۹۵ - یار ما در پرده شب باده تنها می خورد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۰۱ - گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۰۲ - غیر را در بزم خاص آن سیمتن می پرورد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۱۰ - بیشتر دست سبکباران به منزل می رسد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۱۱ - از حریص افزون به قانع فیض احسان می رسد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۲۶ - تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۳۳ - از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۳۷ - روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۳۹ - عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۴۲ - منعم از دلبستگی آزار دنیا می کشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۴۶ - غافلی کز دل نفس بی یاد یزدان می کشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۴۸ - کی سر از تیغ شهادت جان روشن می کشد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۴۹ - تیرگی از مد احسان جان روشن می کشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۵۲ - از سر پر آرزو دل زردرویی می کشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۵۸ - دست چون عیسی زدنیا پاک می باید فشاند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۷۰ - اهل همت بحر را از خار و خس پل بسته اند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۷۱ - خاکسارانی که همت بر تحمل بسته اند