اخلاق

جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۹۹ - عیب نخوت در لباس فقر عریان تر شود جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۱۵ - خصم چون گردید عاجز بردباری پیشه کرد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۱۶ - بهر دنیا بودنت غمگین زنادانی بود جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۳۰ - خلعت بی طمعی زیب هنرور باشد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۳۶ - آنانکه رو به خلوت آن دلربا کنند جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۴۰ - از رفتنت خوشی ز چمن دور می شود جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۴۱ - اگر شه ور گدا کز مرگ دایم بر حذر باشد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۴۵ - کباب خود دلم را شعلهٔ آواز او دارد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۴۸ - خاکساری جوشن شمشیر آفت می شود جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۶۵ - رخت آیینه را لبریز صاف نور می سازد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۶۶ - زورآوران که پنجهٔ افلاک می برند جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۲۶ - زخم دلم چو غنچه فراهم نمی شود جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۳۸ - کامت چو در شوی به خطرها همی دهند جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۴۹ - دل به قدر عقل هر کس را اسیر غم شود جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۵۰ - در این زمانه خوشش باد اگر غمی دارد جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۵۱ - زموج چین توانی ساده کردن گر جبین خود جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۶۱ - به قدر دستگه پامال حب مال خواهی شد جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۶۲ - صید خلق اهل ریا در گوشه گیری دیده اند جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۶۳ - سوار ابلق لیل و نهار خود باشد جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۶۹ - سوی گلشن شو اکسیر حیاتت گر هوس باشد