اخلاق

جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۷۲ - درویشیم به حشمت دارا برابر است جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۷۴ - این ماه چارده که ترا در برابر است جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۷۶ - هر که او با قامت خم گشته غافل خفته است جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۸۶ - رفتن از خویش به یادش سفر مردان است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۱۴ - پیش اهل دل دهان خنده زخم تن بس است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۳۲ - زاهد از دنیا پی تحصیل سیم و زر گذشت جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۴۰ - کام دو جهان در قدم زاری دلهاست جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۴۲ - رفتی و حال دل از بسیاری غم درهم است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۴۵ - مهربانی با خلایق پاسبان دولت است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۵۱ - هر کجا می نیست گر گلشن بود غمخانه است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۵۲ - آن را که غباری به رخ از تربت طوس است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۵۵ - وقت خود را هر که بهر این و آن گم کرده است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۹۴ - دیدم کلاه ابروی آن کجکلاه کج جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۰۹ - نجابت هر که با دولت چو خورشید برین دارد جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۱۹ - با رقیبان مکن الفت به محبت سوگند جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۶۱ - سر به دورانت تهی از آرزو هرگز مباد جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۶۶ - گرفتم همچو افلاطون شوی عاقل چه خواهی شد جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۶۷ - دل صاف من از وضع جهان کلفت نمی گیرد جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۷۴ - چشم خودبینی که مست جام زیبایی بود جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۸۳ - طول زلفت کم زقامت نیست گر سنجی بگو