غزل ۵۶۷۳ - صبح در خواب عدم بود که بیدار شدیم
غزل ۵۶۷۸ - هر چه احسان تو داده است به ما آن داریم
غزل ۵۹۸۵ - اول ما نیستی و آخر ما نیستی است
غزل ۶۸۴۴ - باش در ذکر خدا دایم اگر جویایی
شماره ۱۵۶۶ - خویش را در کوی بی خویشی فگن
شماره ۱۹۰ - گر نور حسن نبود رو کی چو ماه باشد
شماره ۲۴۴ - هرکه او نام تو گوید دم او نور شود
شماره ۲۹۳ - کبر با اهل محبت ناز با اهل نیاز
شماره ۳۶۹ - عشقم دلیل شد بسوی دوست راه دیدم
شماره ۵۱۵ - ای همه هستی مبر در خود گمان نیستی
شماره ۳۴ - پیوستگان عشق تو از خود بریده اند
شماره ۵۱ - بعشق ای پسر جان و دل زنده دار
شماره ۲۰ - ای نور تو آمده نقاب روح تو
بخش ۲۸ - در بیان آنکه آنچه گذشت مذمت ذکر سر و جهر نیست بلکه مذمت جماعتی است که آن را وسیله لذات جسمانی و شهوات نفسانی ساخته اند
بخش ۱۳۷ - اشارت به تقسیم جوع به اختیاری و اضطراری
بخش ۳ - اشارت به ملائکه مهیمین که لایزال در شهود جمال حضرت حق مستهلکند و مستغرق
بخش ۲۱ - حاصل جواب عارف از سؤال پسر
بخش ۲۵ - در بیان آنکه روش عارف به خلاف ارباب فکر و نظر از مؤثر است به اثر
بخش ۳۱ - اشارت به قربات اربع که مراتب ولایت است یعنی قرب نوافل و قرب فرایض و مقام جمع الجمع که مرتبه قاب قوسین است و مقام جمع احدیت که مرتبه اؤ ادنی است و خاصه پیغمبر ماست صلی الله علیه و سلم و کمل ورثه وی
بخش ۴۱ - در بیان آنکه چون عشق به مرتبه کمال رسد روی عاشق را از معشوق نیز بگرداند و در خود کند