انتقاد اجتماعی

لبیبی قطعات و قصاید به جا مانده شمارهٔ ۷ - در دیوان مسعود سعد سلمان لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۲۵ - به شاهد لغت سرواد، بمعنی شعر لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۶۱ - به شاهد لغت ناژ، به معنی درختی مانند سرو لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۶۴ - به شاهد لغت خرانبار، بمعنی آن که جماعتی در کاری جمع شوند و . . . لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۱۰۱ - به شاهد لغت نخکله، بمعنی گوزی ( گردویی) سخت سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴ - تا جلوه عنان تو برداست هوش ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶ - تیره بختی گفت در گوش خطش راز مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵ - ز برق تیغ ابرویت فتاد آتش به کشورها سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۶ - گرفتم گوشه‌ای امروز از درها دویدن‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۰۲ - بهر روزی آسمان کردست سرگردان مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۰۴ - مکن از بهر روزی پیشه خود بینوایی را سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۱۸ - دست کلیم داغ دل شعله رنگ ماست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۳ - آمد بهار و شعله به سنگی نمانده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۴ - در هیچ سینه یی گل داغی نمانده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۶ - در باغ اثر ز ناله بلبل نمانده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۷ - جود و سخا به مردم عالم نمانده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۹ - آن شوخ اگر نمایدش از دور پشت دست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۳ - آمد خزان و دور نشاط از پیاله رفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۵ - آمد خزان و سیر چمن آرزو نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۱ - هر کس که زین محیط دم آب می خورد