غزل ۱۸۹ - حاشا که تا سلمان بود، ترک می و ساغر کند
غزل ۲۹۸ - ما به دور باده در کوی مغان آسودهایم
غزل ۳۳۸ - صوفی ز سر توبه شد با سر پیمانه
غزل ۳۷۶ - تو در خواب خوشی، احوال بیماران چه میدانی؟
قطعه ۲۵ - دادند اشتری دو سه نواب شه مرا
قطعه ۲۷ - دیدن خواجگان بلایی بود
قطعه ۳۵ - پادشاها مهد عالی میرود سوی شکار
قطعه ۶۱ - شاها مرا به اسبی موعود کرده بودی
قطعه ۶۹ - پادشاها بندگان درگه احسان تو
قطعه ۸۱ - دین پناها کی روا باشد که خلق از مستزاد
قطعه ۱۰۴ - پریر روز به حمام در فقیری را
قطعه ۱۱۴ - ای وزیری که ملک جاه تو راست
قطعه ۱۵۶ - ز دور دایره این محیط پرگاری
در شکایت احوال
فی تخلص الممدوح و تلخیص الروح
فصل فی ترک الدنیا والاعراض عنه
خسر الدنیا و الآخرة ذلک هو الخسران المبین
پاس دوستی
رشتهٔ هوس
بی خبری