غزل ۲۳۵۹ - چون نگه عمریست داغ چشم حیران خودیم
غزل ۲۳۶۳ - صد شکرکه جز عجز گیاهی ندمیدیم
غزل ۲۳۶۷ - تا چند به هر مرده و بیمار بگریم
غزل ۲۳۶۸ - وقتست کنم شور جنون عام و بگریم
غزل ۲۳۷۳ - بی شبهه نیست هستی از بسکه ناتوانیم
غزل ۲۳۸۲ - شکوهٔ اسباب چند، دل به رمیدن دهیم
غزل ۲۳۹۵ - بعد مردن از غبارم کیست تا یابد نشان
غزل ۲۴۰۲ - وارستگی ز حسن دگر میدهد نشان
غزل ۲۴۱۵ - میروم هر جا به ذوق عافیت اندوختن
غزل ۲۴۲۰ - گر به این ساز است دور از وصل جانان زبستن
غزل ۲۴۲۴ - خوش عشرت است دمبدم از غمگریستن
غزل ۲۴۲۵ - داغم ز ابر دیده به شبنم گریستن
غزل ۲۴۲۹ - تا به کی چون شمع باید تاج زر برداشتن
غزل ۲۴۶۴ - همعنان آهم آشوب جهان خواهم شدن
غزل ۲۴۷۰ - ظلمست به تشویش دل اقبال نمودن
غزل ۲۴۹۷ - غم تلاش مخور عجز را مقدمکن
غزل ۲۵۰۶ - در جنون جوش سویدا تنگ دارد جای من
غزل ۲۵۰۷ - آزادی آخر بد باخت با من
غزل ۲۵۰۸ - چون صبح نخندد ز قبایم غم دامن
غزل ۲۵۱۷ - خار خار کیست در طبع الم تخمیر من