شماره ۱۲۰ - مدتی شد که در این بزم سخن سازی نیست
شماره ۱۵۲ - به دنیا قدر ارباب مذلت بیش می باشد
شماره ۱۶۷ - به رنگین جلوه ای در خون کشیدی، گوشه گیران را
شماره ۱۶۹ - ساقی مباد عیدی ما کوتهی شود
شماره ۱۷۱ - کی نشئهٔ صهبا، دل غمناک گشاید؟
شماره ۱۸۳ - مباد، نفس ز قید خرد گشاده شود
شماره ۱۹۲ - دل از وحشت سرای عالم غدّار می گیرد
شماره ۱۹۵ - یکایک از نظرم نور پیکران رفتند
شماره ۲۰۳ - به دل گفتم که خواهد غمزهٔ نامهربان آمد
شماره ۲۰۴ - ز هر چاکی که دارد سینه من، بوی خون آید
شماره ۲۰۵ - گیاه خرّمی از تربت پاکم نمی روید
شماره ۲۱۸ - تشنه کامان حسد خون مرا نوشیدند
شماره ۲۲۴ - دل از قفس سینه، دم سرد برآورد
شماره ۲۲۷ - دلم، شب بر خس و خاشاک کویش تا سحر غلتد
شماره ۲۳۰ - تیغ ستمت از می پرزور گران تر
شماره ۲۳۲ - چمن، به سایه نشینان خرمی بگذار
شماره ۲۵۹ - نشود گشاده چون نی، گرهی ز کار دردم
شماره ۲۶۲ - شمع سان، دیده پرآتش مژه پرنم دارم
شماره ۲۶۶ - دمد از چاکهای سینه شیون، تا نفس دارم
شماره ۲۷۱ - از دل، به فرات مژه راهی ست چه سازم؟