شماره ۵۱۵ - رنگی که حسن از دل نومید می برد
بخش ۳۱ - حکایت آدم آبی و سیاحت او در روی زمین
شماره ۱۴۶ - آنانکه لوای فقر افراخته اند
شماره ۱۸۰ - آن قوم که با عاطفه و انسانند
شماره ۳۶ - خرمی رو در کشیدست از جهان
شماره ۸۸ - مرغان اولی اجنحه، کاندر طیرانند
شماره ۱۶۹ - لرزان من و خواجه دوش از سردی دی
شماره ۱۰۴ - ایزد چو خصال خوب دادم
شماره ۴۴ - با غیر چو می کشی می ناب
شماره ۷۷ - گرم حاجت آمد به تعریف تو
شماره ۱۴۷ - خانه بردوشیم ما، کنج وطن کی جای ماست؟
شماره ۲۶۶ - در هر سخن، سخنور صد تاب میخورد
شماره ۵۴۹ - موی چون گردید جو گندم، دگر هشیار شو
شماره ۶۳۵ - عشق نبود جز بلا با صبر بی اندازه یی
شماره ۱۸۵ - ز رخ چو بند نقابی ترا گشاده شود
شماره ۳۱ - هر که زین جانوران صورت آدم با اوست
شماره ۵۷ - بنگر که کلاه تو پی اطلس آل
بخش ۵ - درسر کشیدن رختها وصوف را بروی کمخا کشیدن
شمارهٔ ۲۰ - خطاب وجدان به طبیعت
شماره ۱۶۵ - شاداب باغ دهر به آب محبت است