انسان

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

اسیر شهرستانی غزلیات شماره ۵۱۵ - رنگی که حسن از دل نومید می برد ملا احمد نراقی مثنوی طاقدیس بخش ۳۱ - حکایت آدم آبی و سیاحت او در روی زمین فرخی یزدی رباعیات شماره ۱۴۶ - آنانکه لوای فقر افراخته اند فرخی یزدی رباعیات شماره ۱۸۰ - آن قوم که با عاطفه و انسانند مجیرالدین بیلقانی شکوائیه شماره ۳۶ - خرمی رو در کشیدست از جهان آذر بیگدلی غزلیات شماره ۸۸ - مرغان اولی اجنحه، کاندر طیرانند آذر بیگدلی رباعیات شماره ۱۶۹ - لرزان من و خواجه دوش از سردی دی مجد همگر قطعات شماره ۱۰۴ - ایزد چو خصال خوب دادم مشتاق اصفهانی غزلیات شماره ۴۴ - با غیر چو می کشی می ناب ادیب صابر مقطعات شماره ۷۷ - گرم حاجت آمد به تعریف تو واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۴۷ - خانه بردوشیم ما، کنج وطن کی جای ماست؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۶۶ - در هر سخن، سخنور صد تاب میخورد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۴۹ - موی چون گردید جو گندم، دگر هشیار شو واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۳۵ - عشق نبود جز بلا با صبر بی اندازه یی واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۸۵ - ز رخ چو بند نقابی ترا گشاده شود یغمای جندقی غزلیات شماره ۳۱ - هر که زین جانوران صورت آدم با اوست نظام قاری فردیات شماره ۵۷ - بنگر که کلاه تو پی اطلس آل نظام قاری مخیّل‌نامه (در جنگ صوف و کمخا) بخش ۵ - درسر کشیدن رختها وصوف را بروی کمخا کشیدن صغیر اصفهانی ترکیبات شمارهٔ ۲۰ - خطاب وجدان به طبیعت صغیر اصفهانی غزلیات شماره ۱۶۵ - شاداب باغ دهر به آب محبت است