ای لاله ای چراغ کهستان و باغ و راغ
چو خود را در کنار خود کشیدم
مسلمان تا بساحل آرمید است
جوانمردی که خود را فاش بیند
غزل ۱۶ - جوش اشکیم وشکست آیینهدار است اینجا
غزل ۲۸ - کو بقاگر نفستگشت مکرر پیدا
غزل ۱۶۲ - با بد ونیک است یک رنگ هوس آیینه را
غزل ۱۶۶ - مآلکار نقصانهاست هر صاحبکمالی را
غزل ۴۰۷ - شب که حیرت با خیالت طرح قیل و قال ریخت
غزل ۵۱۱ - نه منزل بینشان، نی جاده تنگ است
غزل ۶۱۴ - زبس به خلوت حسن توبارآینه است
هستی
غزل ۷۰۴ - نالهها داریم و کس زین انجمن آگاه نیست
غزل ۱۱۷۸ - تا در آیینهٔ دل راه نفس واباشد
غزل ۱۳۳۶ - یاران تمیز هستی بدخو نکردهاند
غزل ۲۸۶ - گفتگو عین صداع است ، ار چه سر گوشی بود
غزل ۱۴۳۸ - بسکه زخم کشتهٔ نازش تلاطم میکند
غزل ۱۵۱۸ - چون آب روان پر مگذر بیخبر از خود
غزل ۱۵۲۷ - شوق موسی نگهم رام تسلی نشود
غزل ۱۵۳۶ - گرنه مشت خاکم از اشک ندامت تر شود