زندگی

صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۵۹ - مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۶۰ - در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۶۱ - وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۶۴ - جان نثار یار کردن خاک را زر کردن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۶۷ - نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۷۲ - خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۸۶ - مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۰۷ - هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۳۵ - آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۴۸ - بر من از پیری سرای عاریت زندان شده است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۴۹ - شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۵۳ - از جوانی داغ ها بر سینه ما مانده است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۶۷ - آن که بزم می پرستان را پریشان چیده است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۸۱ - هر که غافل را نصیحت می‌کند دیوانه است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۸۶ - بی اجابت آه مرغ آشیان گم کرده ای است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۸۹ - با رخ خندان او گل چهره نگشوده ای است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۲۰۰ - هر زمان در شهر بند عقل، سور و ماتمی است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۲۰۷ - دل به نور شمع نتوان در گذار باد بست صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۲۱۶ - تا فشاندم دست بر دنیا جهان آمد به دست صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۲۱۷ - نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دست