شماره ٢۵۶ - ترا فضل بر دیگران بیش از آن نیست
شماره ٢۶٠ - چه عادتست که انباء دهر هر قومی
شماره ٢٩٠ - در جهان با مردمان دانی که چون باید گذاشت
شماره ٣٠٣ - شادی هر که کدخدای شود
شماره ٣١٢ - طالعی بس عجبست ابن یمین را که مدام
شماره ٣٢۶ - که داند که در وحدت و انزوا
شماره ٣۴۶ - گر کم بدرت آیم معذور همی دارم
شماره ٣۵٢ - مرا دوستی کو که با دشمنم
شماره ٣۵٨ - مرد باید که در جهان خود را
شماره ٣٧٧ - هنر بباید و رادی و مردمی و خرد
شماره ۴١٧ - حضرت اصحاب دنیا را مثالی گفته اند
شماره ۴٢۴ - روزی که فتوحی رسد از عالم غیبت
شماره ۴۴٨ - کاری که لطف پای نهد در میان آن
شماره ۴۵٢ - مرا نام اگر نیک و گر بد بود
شماره ۴٧٧ - مدتی شعر بهر گونه که آمد گفتم
شماره ۴٨٠ - آن دل که داشتم ز وی آزادگی طمع
شماره ۴٨٣ - آنکس که مهیا بودش وجه معاش
شماره ۴٩٢ - دشمن خورد را حقیر مدار
شماره ۵٠۵ - گر بعیب انقلاب روزگار بی ثبات
شماره ۵٠٨ - هر که وجه معاش خود دارد