شماره ۵۸۷ - ساقیا، عذر مگو، باده بسر مستان ده
شماره ۲۴۵ - اخگرم آفت بیداری من خواب من است
شماره ۴۱۰ - دل صاف می کند ز کدورت ایاغ صبح
شماره ۶۳۵ - از چمن بی نقاب می آید
شماره ۷۳۰ - اگر عاقل اگر دیوانه مستم
شماره ۷۹۸ - آشفته دلی دارم چون ساغر بد مستان
شماره ۲۹ - صبح شد ساقی بده جام می دیرینه را
شماره ۶۲ - جام لاله پر می شد وقت باده نوشیهاست
شماره ۶۳ - مرا به میکده صد منت از می ناب است
شماره ۱۹۲ - که داغ عاشق ناکام می تواند داد
سبب نظم کتاب
شمارهٔ ۵۰ - بهاریات
شمارهٔ ۷۰ - و له ایضا
شماره ۶ - شیخ ما دیشب هوای خانه ی خمّار داشت
شماره ۱۹ - در سر افتاده ست شوق باده ام
شماره ۲۲ - در مدرسه دی با دو سه فرزانه نشستم
شماره ۲۹ - ساقیا امشب مرا زان آب رمّانی بده
شماره ۳۱ - راست گویم من اگر خود مرد دهقان بودمی
شماره ۱۵۴ - یاد باد آن شب که جا بر خاک کوئی داشتیم
شماره ۲۹۳ - از دست تو ما ساغر صهبا زده ایم