طبیعت

فرخی یزدی رباعیات شماره ۳۸ - چون ابر بهار چشم خون بار من است فرخی یزدی رباعیات شماره ۴۲ - آن سان که ستاره در سما افزون است فرخی یزدی رباعیات شماره ۴۵ - صندوقچه ای که جای آرا شده است فرخی یزدی رباعیات شماره ۹۹ - خوش آنکه چو من حیات جاوید گرفت فرخی یزدی رباعیات شماره ۱۰۶ - هر گل که ز یکرنگی خود بو دارد فرخی یزدی رباعیات شماره ۱۱۱ - هر کس که به دل چو لاله داغی دارد فرخی یزدی رباعیات شماره ۱۸۹ - در راستی آنکه بی کم و کاست بود فرخی یزدی رباعیات شماره ۲۳۱ - از سطح افق شعله گلگون آید فرخی یزدی رباعیات شماره ۲۴۴ - قمری سخن از سرو چمن می گوید فرخی یزدی رباعیات شماره ۲۶۴ - در پای گلی شبی نهاده سر خویش فرخی یزدی رباعیات شماره ۲۸۸ - در موسم گل طرف چمن می خواهم فرخی یزدی رباعیات شماره ۳۰۶ - آن روز که چون سرو سر از خاک زدیم فرخی یزدی رباعیات شماره ۳۰۷ - آن روز که چون سبزه سر از خاک زدیم فرخی یزدی رباعیات شماره ۳۷۵ - ای کوه تو همسنگ غم و درد منی فرخی یزدی دیگر سروده‌ها شمارهٔ ۸ - مسمط بهاریه سحاب اصفهانی غزلیات شماره ۴۱ - گر خرد سنجد مه روی تو را با آفتاب سحاب اصفهانی غزلیات شماره ۴۳ - ز خشم و جنگ تو جان بس ملول و دلتنگ است سحاب اصفهانی غزلیات شماره ۶۳ - مدار امید وفا از دلی که کین دانست سحاب اصفهانی غزلیات شماره ۱۱۶ - ساقی بیار باده که ایام دی رسید سحاب اصفهانی غزلیات شماره ۱۵۹ - عنان او چو گرفتم دل از فغان افتاد