غزل ۹۱ - لاله افیون در شراب انداختست
غزل ۱۰۲ - انجمن شهر ملای گلست
غزل ۱۰۳ - از جام عشق بین همه باغ و بهار مست
غزل ۱۰۸ - این باغ سراسر همه پر باد وزانست
غزل ۱۳۶ - گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشت
غزل ۱۴۹ - به وقت گل پی معشوق و باده باید رفت
غزل ۲۳۱ - بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشد
غزل ۲۵۰ - ز بلبل بوستان پر ناله و فریاد خواهد شد
غزل ۲۵۱ - موسم گل دو سه روزست ،به سر خواهد شد
غزل ۲۶۰ - جهان از باد نوروزی جوان شد
غزل ۲۷۲ - بید بشکفت و گل به بار آمد
غزل ۲۸۸ - فرش زمردین به زمین در کشیدهاند
غزل ۲۹۰ - باز شادروان گل بر روی خار انداختند
غزل ۳۰۲ - مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کند
غزل ۳۲۶ - دوشم از وصل کار چون زر بود
غزل ۳۳۹ - به سر زلف سیه دوش گره برزده بود
غزل ۳۷۴ - نالهٔ بلبل شوریده به جایی برسید
غزل ۳۸۶ - از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیکتر
غزل ۴۱۱ - اگر نوبهاری ببینیم باز
غزل ۴۲۳ - عشرت بهار کن، که شود روزگار خوش