طبیعت

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۹۱ - لاله افیون در شراب انداختست اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۱۰۲ - انجمن شهر ملای گلست اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۱۰۳ - از جام عشق بین همه باغ و بهار مست اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۱۰۸ - این باغ سراسر همه پر باد وزانست اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۱۳۶ - گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشت اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۱۴۹ - به وقت گل پی معشوق و باده باید رفت اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۲۳۱ - بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشد اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۲۵۰ - ز بلبل بوستان پر ناله و فریاد خواهد شد اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۲۵۱ - موسم گل دو سه روزست ،به سر خواهد شد اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۲۶۰ - جهان از باد نوروزی جوان شد اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۲۷۲ - بید بشکفت و گل به بار آمد اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۲۸۸ - فرش زمردین به زمین در کشیده‌اند اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۲۹۰ - باز شادروان گل بر روی خار انداختند اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۰۲ - مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کند اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۲۶ - دوشم از وصل کار چون زر بود اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۳۹ - به سر زلف سیه دوش گره برزده بود اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۷۴ - نالهٔ بلبل شوریده به جایی برسید اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۸۶ - از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیک‌تر اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۴۱۱ - اگر نوبهاری ببینیم باز اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۴۲۳ - عشرت بهار کن، که شود روزگار خوش