غزل ۱۲۹ - دیدن لعل لبش خاموش می سازد مرا
غزل ۱۳۱ - نیست ممکن قرب آتش بال و پر سوزد مرا
غزل ۱۳۳ - از سر زلف تو بر دل کار مشکل شد مرا
غزل ۱۳۵ - عشق پنهان باعث روشن روانی شد مرا
غزل ۱۴۰ - بلبل خوش نغمه ام، با گل سخن باشد مرا
غزل ۱۴۳ - بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا
غزل ۱۴۴ - چون به خاطر آن دو لعل آبدار آید مرا
غزل ۱۵۰ - شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا
غزل ۱۵۵ - می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا
غزل ۱۵۶ - نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا
غزل ۱۵۹ - می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا
غزل ۱۶۷ - می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا
غزل ۱۶۹ - مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا
غزل ۱۷۳ - در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا
غزل ۱۷۵ - نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا
غزل ۱۷۸ - چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا
غزل ۱۷۹ - طاق کرد از هر دو عالم طاق آن ابرو مرا
غزل ۱۸۰ - برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا
غزل ۱۸۳ - تر نسازد گریه های ابر نیسانی مرا
غزل ۱۸۶ - چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مرا