غزل ۳۲۳ - ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا
غزل ۳۲۴ - در آن زلف سیه دلهای خونین می شود پیدا
غزل ۳۲۷ - عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا
غزل ۳۲۸ - به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا
غزل ۳۳۱ - ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را
غزل ۳۳۲ - به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را
غزل ۳۳۳ - چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟
غزل ۳۳۴ - نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را
غزل ۳۳۷ - نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را
غزل ۳۴۸ - که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟
غزل ۳۵۵ - مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را
غزل ۳۶۵ - خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را
غزل ۳۷۰ - بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را
غزل ۳۷۱ - ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را
غزل ۳۷۴ - به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را
غزل ۳۷۵ - به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را
غزل ۳۷۶ - به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را
غزل ۳۷۷ - چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را
غزل ۳۷۹ - چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را
غزل ۳۸۰ - به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را