رباعی ۶۱ - خوش آن که شود بساط مهجوری طی
در توصیف دشتی که رشک گلزار بهشت بود و تفرج شیرین در آن دشت و رسیدن نامهٔ خسرو به او
رباعی ۳ - جایی که گذرگاه دل محزونست
رباعی ۲۰ - یوسف رویی، کزو فغان کرد دلم
غزل ۷۰ - خه که دگر باره دل، درد تو در برگرفت
غزل ۷۴ - سر و زر کو که منت یارم جست
غزل ۷۷ - به جائی رسید عشق که بر جای جان نشست
غزل ۷۸ - چرا ننهم؟ نهم دل بر خیالت
غزل ۱۲۸ - عشق تو دست از میان کار برآورد
غزل ۱۳۶ - فراقت ز خونریز من در نماند
غزل ۱۴۷ - مکن کز چشم من بر خاک سیل آتشین خیزد
غزل ۲۳۴ - دل بشد از دست دوست را به چه جویم
غزل ۲۳۶ - این خود چه صورت است که من پایبست اویم
غزل ۲۹۱ - شب من دام خورشید است گوئی زلف یار است این
غزل ۳۱۱ - ای برقرار خوبی، با تو قرار من چه
غزل ۳۳۰ - زرهٔ زلف بر قبا شکنی
غزل ۳۴۲ - بر دیده ره خیال بستی
غزل ۳۸۷ - خاکم که مرا منی نیابی
شمارهٔ ۵۵ - وقتی او را از رفتن به خراسان منع میکردند مشتاقانه این قصیدهٔ را سرود
شمارهٔ ۶۸ - مطلع دوم