عرفان

کوهی غزلیات شماره ۷۴ - شبی بودم چو مه پهلوی خورشید کوهی غزلیات شماره ۷۵ - چو دل ز آئینه جان زنگ بزدود کوهی غزلیات شماره ۷۶ - اهل دل در دیده روی دلستانرا دیده اند کوهی غزلیات شماره ۷۷ - عارفانی که با خدا باشند کوهی غزلیات شماره ۷۸ - تا غمزه شوخ تو بما جنگ برآورد کوهی غزلیات شماره ۷۹ - واجب و ممکن بهم پیوسته اند کوهی غزلیات شماره ۸۰ - چشم نیرنگ باز پی مرود کوهی غزلیات شماره ۸۱ - بنور پاک تو چشم دلم چو بینا شد کوهی غزلیات شماره ۸۲ - خوش حال آن کسانی کز دام تن رهیدند کوهی غزلیات شماره ۸۵ - دل من بی جگری کرد و بجانان نرسید کوهی غزلیات شماره ۸۶ - ز رویت ماه تابان آفریدند کوهی غزلیات شماره ۸۷ - صوت نقاره ونی و سرناو چنگ و عود کوهی غزلیات شماره ۸۹ - وحدت چو احد نمود واحد کوهی غزلیات شماره ۹۰ - عقل کل درکنه ادراک تو ره گم میکند کوهی غزلیات شماره ۹۱ - بذات آنکه ما را جسم و جان داد کوهی غزلیات شماره ۹۲ - سرو گل چهره اگر بند قبا بگشاید کوهی غزلیات شماره ۹۳ - صفا در خانه دل را که یار صاف میآید کوهی غزلیات شماره ۹۴ - هر که شهوت بکشد روح مجرد باشد کوهی غزلیات شماره ۹۵ - از جیب عدم وجود سر زد کوهی غزلیات شماره ۹۶ - سحر که بوی گل کز جانب گلزار میآید