عرفان

کوهی غزلیات شماره ۳۴ - زلف بر دوش و به شب چون مه تابان می‌رفت کوهی غزلیات شماره ۳۵ - همسایه ی آفتاب ماه است کوهی غزلیات شماره ۳۶ - نیست گر بر سر زلفین توام سود انیست کوهی غزلیات شماره ۳۷ - مه و خورشید روی ما عیان است کوهی غزلیات شماره ۳۸ - به خدا پیش جمله ذرات کوهی غزلیات شماره ۳۹ - لوح محفوظ در جبین شما است کوهی غزلیات شماره ۴۰ - تا چو عکس چشم آن مه روشنی عین ماست کوهی غزلیات شماره ۴۱ - ذات حق از لا و الا برتر است کوهی غزلیات شماره ۴۲ - آن نازنین پسر که دل از ما ربود و رفت کوهی غزلیات شماره ۴۳ - از گل روی تو باغ دل ما خندان است کوهی غزلیات شماره ۴۴ - موج دریا نیست دریا عین ما است کوهی غزلیات شماره ۴۵ - بر رخ میان قطره دریا وجود ما است کوهی غزلیات شماره ۴۶ - جمالش را جلال آئینه دار است کوهی غزلیات شماره ۴۷ - تا ز رخ آن مه لقا زلفین مشکین برگرفت کوهی غزلیات شماره ۴۸ - ما بدانیم که خوبی چو تو در عالم نیست کوهی غزلیات شماره ۴۹ - کون جامع جسم و جان آدم است کوهی غزلیات شماره ۵۰ - جان را ز عکس خال تو بر دل چو داغ‌هاست کوهی غزلیات شماره ۵۱ - زلف شبرنگ تو سر حلقه درویشان است کوهی غزلیات شماره ۵۲ - هر که دیوانه رخسار پریرویان نیست کوهی غزلیات شماره ۵۳ - آن مه ترک چون گل خنده زنان دی بدمست