عرفان

کوهی غزلیات شماره ۱۲ - از هر کجا که گلبن، بینند روی جان را کوهی غزلیات شماره ۱۳ - به یدین او سرشت چون گل ما کوهی غزلیات شماره ۱۵ - دیده ام آن ماه را در نیم شب کوهی غزلیات شماره ۱۶ - دوشم از غیب می رسید خطاب کوهی غزلیات شماره ۱۸ - دارم از خان وصال یار امید نصیب کوهی غزلیات شماره ۱۹ - هست آن آفتاب ماه نقاب کوهی غزلیات شماره ۲۰ - دوش می آمد بگوش جانم از حضرت خطاب کوهی غزلیات شماره ۲۱ - دل چو شستم ز غیر نقش ادب کوهی غزلیات شماره ۲۲ - هستم از لعل تو در آتش و آب کوهی غزلیات شماره ۲۳ - از شمع ماه روی تو پر زیور آفتاب کوهی غزلیات شماره ۲۴ - خوانده ام از عنده ام الکتاب کوهی غزلیات شماره ۲۵ - دیده دل بر گشادم همچو ماه و آفتاب کوهی غزلیات شماره ۲۶ - هر صبا از چرخ آمد آفتاب مه نقاب کوهی غزلیات شماره ۲۷ - ظل ممدود سر زلف تو چون بر سر ماست کوهی غزلیات شماره ۲۸ - شام معراجی که زلف یار ماست کوهی غزلیات شماره ۲۹ - دلم آئینه آن دلستان است کوهی غزلیات شماره ۳۰ - ماه رخسار شما خورشید پر انوار ما است کوهی غزلیات شماره ۳۱ - ذات و صفات در نظر عارفان یکی است کوهی غزلیات شماره ۳۲ - رندی و شب روی به دو عالم چکار ماست کوهی غزلیات شماره ۳۳ - دوش در میکده گلبانگ علالا می‌رفت