عرفان

صابر همدانی غزلیات شماره ۴ - جلوه گر خواهی چو در آئینه روی خویش را صابر همدانی غزلیات شماره ۶ - دو چشم مست تو، بی‌مِی، خراب‌تر ز من است صابر همدانی غزلیات شماره ۷ - آنکه چون آئینه نبود محو رخسار تو کیست؟ صابر همدانی غزلیات شماره ۱۰ - مفتیان شهر را گر چشم ظاهر روشن است صابر همدانی غزلیات شماره ۱۱ - در آ، به بزم محبت که هر چه هست، اینجاست صابر همدانی غزلیات شماره ۱۳ - درد سر هجر از سر ما، کم شدنی نیست صابر همدانی غزلیات شماره ۱۴ - هر که آمد در جهان پست و رفت صابر همدانی غزلیات شماره ۱۵ - یار رقیب دیده، سزایش ندیدن است صابر همدانی غزلیات شماره ۱۶ - سرکشی چندان که از تقدیر کردن مشکل است صابر همدانی غزلیات شماره ۱۷ - هر کجا هست دل آزار، دل زاری هست صابر همدانی غزلیات شماره ۱۹ - آن چشم مست را که دو صد چشم در پی است صابر همدانی غزلیات شماره ۲۰ - ز آن پیشتر، که چرخ گشاید کتاب صبح صابر همدانی غزلیات شماره ۲۲ - در گلشنی که از گل رویت سخن رود صابر همدانی غزلیات شماره ۲۳ - به قصدم ز ابرو و مژگان بتی تیر و کمان دارد صابر همدانی غزلیات شماره ۲۴ - در جهان زاغ اگر دعوی شهباز کند صابر همدانی غزلیات شماره ۲۵ - شب باشک چشم من او را نگاه افتاده بود صابر همدانی غزلیات شماره ۲۶ - گر به دل آتش عشق تو شررها دارد صابر همدانی غزلیات شماره ۲۷ - چون همدم اغیار منافق نتوان بود صابر همدانی غزلیات شماره ۲۸ - به حکم آنکه نادان همسر دانا نخواهد شد صابر همدانی غزلیات شماره ۳۰ - عاشق صادق ای جوان، بند هوس نمی‌شود