عرفان

وفایی مهابادی غزلیات شماره ۱۷ - گوشهٔ چشم توام گوشه نشین کرد ز خود وفایی مهابادی غزلیات شماره ۱۸ - طره از باد وزان لرزان به روی دلبر است وفایی مهابادی غزلیات شماره ۲۰ - ای فتنهٔ عالم به نگاه! این چه جمال است؟ وفایی مهابادی غزلیات شماره ۲۱ - ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است وفایی مهابادی غزلیات شماره ۲۲ - گر کائنات نامه شود صد هزار بار وفایی مهابادی غزلیات شماره ۲۳ - زلف مشکین بین که برعارض پریشان کرده است وفایی مهابادی غزلیات شماره ۲۴ - ای به یادت عاشقان را هر نفس وفایی مهابادی غزلیات شماره ۲۵ - بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا وفایی مهابادی غزلیات شماره ۲۸ - خطا گفتم که زلفت مشک چین است وفایی مهابادی غزلیات شماره ۲۹ - به راه دوست کسی سر نهد سبک بار است وفایی مهابادی غزلیات شماره ۳۳ - کشیده طره سر از اختیار عارض قامت وفایی مهابادی غزلیات شماره ۳۶ - جز سر زلف تو دل که راه ندارد وفایی مهابادی غزلیات شماره ۳۷ - هر شام و سحر روی تو دیدن مزه دارد وفایی مهابادی غزلیات شماره ۳۸ - دو هفت سال ریاضت خاک شمزینان وفایی مهابادی غزلیات شماره ۳۹ - سیه شد زلف با خورشید رو تا آشنایی خودنمایی کرد وفایی مهابادی غزلیات شماره ۴۱ - بتم چو طره به رخسار خود فشان می‌کرد وفایی مهابادی غزلیات شماره ۴۳ - چشم سیاه مستت با ما ببین چه ها کرد وفایی مهابادی غزلیات شماره ۴۵ - به جان آمد دلم تا کی دل، ای جان، بی دوا باشد وفایی مهابادی غزلیات شماره ۴۶ - شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد وفایی مهابادی غزلیات شماره ۵۰ - در ازل سنبل گیسوی ترا شانه زدند