شمارهٔ ۱ - فی مدح ابی الحسن علی الاکبر و رثائه سلام الله علیه
شمارهٔ ۱ - فی ولادة الحجة عجل الله فرجه
شماره ۳۷ - ای در طلبت همۀ عالم گم
شماره ۶۴ - فدائیان ره عشق دوست مرد رهند
شماره ۷۵ - دوش هاتف غیبی حل این معما کرد
شماره ۱۱۸ - ای که بر اوج نه فلک دام هوس فکنده ای
شماره ۶۴ - چو اهل دل بطواف تو عزم ره سازند
شماره ۷۲ - اهل دل با درد عشق او ز درمان فارغند
شماره ۱۳۱ - تافت بر جان و دلم انوار عشق
شماره ۱۴۴ - بوئی ز گلستان تو ما چون بشنیدیم
شماره ۲۲۷ - گر تو روی دل خود آینه سیما بینی
شماره ۲۳۵ - بار دیگر فتنه ای در انس و جان انداختی
شماره ۲۶۲ - دلا چون در خم چوگان عشق دوست چون گوئی
شمارهٔ ۳ - ترجیع بند سوم
بخش ۱ - مناجات
بخش ۳۷ - برگشتن مولانا از دمشق بروم
بخش ۱۰۰ - در بیان آنکه از دور آدم تا این غایت احوال اولیای کامل و عاشقان واصل ظاهر شد و خلق رو بدیشان آوردند و احوال بزرگی ایشان را همه شنیدند و قبول کردند و اهل علم ظاهراً از حال ایشان بیخبر بودند تا حدی که منصور حلاج رحمة اللّه علیه را از غایت بیخبری بردار کردند و آویختند باز بالای عالم اولیاء عالم دیگر است و آن مقام معشوق است، این خبر در عالم نیامد و بهیچ گوش نرسید مولانا شمس الدین تبریزی عظم اللّه ذکره جهت مولانا جلال الدین قدسنا اللّه بسره العزیز ظاهر شد تا او را از عالم عاشقی و مرتبۀ اولیائی و اصل سوی عالم معشوقی برد زیرا از ازل گوهر آن دریا بود که کل شیئی یرجع الی اصله
فصل ۵
فصل ۱۳
فصل ۳۸