غزل ۲۸۳ - آسمان را خانه زنبور می دانیم ما
غزل ۲۸۴ - خون دل را باده گلفام می دانیم ما
غزل ۲۸۵ - گر چه از عقل گران لنگر فلاطونیم ما
غزل ۲۸۶ - نور معنی در جبین تاک می بینیم ما
غزل ۲۸۷ - زیر شمشیر حوادث پای بر جاییم ما
غزل ۲۸۸ - صبر و طاقت از دل بی تاب می جوییم ما
غزل ۲۹۲ - خنده ها بر شمع دارد دیده گریان ما
غزل ۲۹۸ - زخم پنهانم اگر بیرون دهد خونابها
غزل ۲۹۹ - ای دل بیدار را از چشم مستت خوابها
غزل ۳۰۱ - ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرها
غزل ۳۰۲ - ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازها
غزل ۳۰۳ - ای ره خوابیده را از نقش پایت بالها
غزل ۳۰۷ - سر نمی پیچند از تیغ اجل دیوانه ها
غزل ۳۰۸ - متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیا
غزل ۳۱۴ - کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟
غزل ۳۲۰ - ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا
غزل ۳۲۱ - مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا
غزل ۳۲۲ - که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟
غزل ۳۲۵ - هزاران همچو بلبل هر بهاری می شود پیدا
غزل ۳۳۵ - به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را