غزل ۳۳۸ - اگر غفلت نهان در سنگ خارا می کند ما را
غزل ۳۳۹ - اگر چه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را
غزل ۳۴۰ - نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را
غزل ۳۴۳ - نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را
غزل ۳۴۵ - دهن بستن ز آفت ها نگهبان است دل ها را
غزل ۳۴۶ - زبان برگ بود از ذکر خامش بوستانها را
غزل ۳۴۷ - سبک جولان کند شوق سبکروحش گرانها را
غزل ۳۴۹ - اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را
غزل ۳۵۰ - چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟
غزل ۳۵۷ - ندارد در خور من باده ای گردون مینایی
غزل ۳۵۸ - سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را
غزل ۳۶۲ - فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را
غزل ۳۶۵ - خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را
غزل ۳۶۶ - نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را
غزل ۳۶۷ - لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را
غزل ۳۶۹ - ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را
غزل ۳۷۳ - ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را
غزل ۳۸۵ - معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل را
غزل ۳۸۶ - سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟
غزل ۳۸۷ - به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را