غزل ۱۳۷ - تا به کی بند گرانجانی به پا باشد مرا
غزل ۱۳۸ - نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا
غزل ۱۳۹ - چون ز دنیا نعمت الوان هوس باشد مرا؟
غزل ۱۴۱ - پرده دار و حاجب و دربان نمی باشد مرا
غزل ۱۴۵ - صبح از جان های روشن یاد می آید مرا
غزل ۱۴۹ - گر چه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا
غزل ۱۵۳ - نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا
غزل ۱۵۴ - بی زبانی پرده داری می کند راز مرا
غزل ۱۵۷ - شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا
غزل ۱۶۰ - کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟
غزل ۱۶۱ - نیست بر ابر بهاران، دیده پر نم مرا
غزل ۱۶۴ - چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا
غزل ۱۶۵ - برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا
غزل ۱۶۶ - پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا
غزل ۱۶۷ - می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا
غزل ۱۶۸ - نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا
غزل ۱۷۰ - سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا
غزل ۱۷۴ - کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟
غزل ۱۷۶ - خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا
غزل ۱۸۲ - جلوه برقی است در میخانه هشیاری مرا