غزل ۳۸۹ - نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را
غزل ۳۹۴ - نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را
غزل ۳۹۵ - به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را
غزل ۳۹۸ - به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم را
غزل ۴۰۲ - ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را
غزل ۴۰۳ - ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را
غزل ۴۰۴ - مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را
غزل ۴۰۹ - ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را
غزل ۴۱۳ - نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران را
غزل ۴۱۵ - زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان را
غزل ۴۱۶ - محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان را
غزل ۴۱۸ - گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن را
غزل ۴۲۰ - بدل زان با تپیدن های دل کردم دویدن را
غزل ۴۲۲ - به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون را
غزل ۴۲۵ - شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون را
غزل ۴۲۸ - طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین را
غزل ۴۳۶ - دلم خاک مراد خویش داند نامرادی را
غزل ۴۳۷ - مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری را
غزل ۴۴۶ - کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی را
غزل ۴۴۸ - زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی را