بخش ۱۹۰ - سخن در بی وفایی روزگار
بخش ۱۷۲ - مرگ دختر کوش و زاری پدر
شماره ۶۵ - فردا که مقدسان خاکی مسکن
شماره ۱۳۱ - آسمانم تکیه گاه من بدن گردیده است
شماره ۲۲۳ - چه شور است این که بر گرد سر مخمور می گردد
شماره ۲۷۵ - رخ زرد عشقبازان چمن و بهار باشد
شماره ۳۲۰ - روشندلان که آخر دم از جهان روند
شماره ۳۲۵ - جسم ما از ناتوانی جان نمی گیرد به خود
شماره ۴۲۰ - بر کف آیینه نه دستی دگر بردار ایاغ
شماره ۴۷۶ - اگرچه در نظر خلق اعتبار ندارم
شماره ۲۶۹ - رنگرز و رنگرزی دیر شد
شماره ۳۲ - بودیم درین عالم فانی رفتیم
شماره ۳۴ - هر چند که در مرتبه ما میرانیم
شماره ۵۲۸ - کسی که در دل خود از نیاز می گذرد
شماره ۲۹۰ - سخن عمدا نمی گوید که از راز نهان مگذر
فصل - معالجه طول أمل
بخش ۳۴ - نصیحت کردن مهین بانو شیرین را
شماره ۳ - بی سر و پایی اگر در چشم خوار آید تو را
شماره ۲۹ - زندگانی گر مرا عمری هراسان کرد و رفت
شماره ۶۱ - دوش از مهر به من آن مه محبوب گذشت