دلبر که یار شد مزه از عشق می‌رود معشوق پُرستیزه و ناآشنا خوش است
نمایش گوهر
گویند کسان جمله چه هشیار و چه مست پیوستن شیشه نیست ممکن چو شکست
نمایش گوهر
دم شمشیر رگ خواب فراغت شودش هر که در دامن تسلیم گذارد سر خویش
نمایش گوهر
آه مظلومان چو آتش در میان پنبه است چون فتد اینجا به آنجا هم سرایت می کند
نمایش گوهر
ز بس خاک خورده است خون عزیزان به هرجاکه ناخن زنی خون برآید
نمایش گوهر
همان به بد و نیک مردم نگویی که بد را بدی بس، نکو را نکویی
نمایش گوهر
شیرمَردا تو چه تَرسی زِ سگِ لاغَرِشان؟ بَرکَش آن تیغِ چو پولاد و بِزَن بر سَرِشان
نمایش گوهر
یوسف ما ز تهیدستی خلق آگاه است به چه امید به بازار رساند خود را؟
نمایش گوهر
خلقی از گفتار بی کردار من هشیار شد گر چه خود در خواب ماندم عالمی بیدار شد
نمایش گوهر