حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۷۳۳ - ز چشمم آستین بردار تا سیل دمان ریزم
ز چشمم آستین بردار تا سیل دمان ریزم وحیدالزمان قزوینی : شهرآشوب کوچک
بخش ۲۲ - صفت تخمه فروش
از تخمه فروش و آن لب شور آذر بیگدلی : رباعیات
شماره ۷۹ - ای فوج طبیب را بدوزخ قائد
ای فوج طبیب را بدوزخ قائد عطار نیشابوری : درتعصب گوید
حکایت گفتن مرتضی اسرار خویش را با چاه و پر خون شدن چاه
مصطفا جایی فرود آمد به راه صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۵۵۲ - عشق لب تشنه بدمستی اظهار بود
عشق لب تشنه بدمستی اظهار بود صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۶۳۱ - از سری کوی تو آهنگ جدایی دارم
از سری کوی تو آهنگ جدایی دارم اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۵۶۴ - آدم که خداش سرفرازی داده
آدم که خداش سرفرازی داده ایرانشان : کوشنامه
بخش ۸۷ - بازگشت شاه چین و رفتن آتبین به نزد طیهور
بدانست سالار چین کان سخُن اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۴۲ - ای مه که رخت آینه ی هر نظریست
ای مه که رخت آینه ی هر نظریست امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۹۷۵ - از دهانت سخن به کام رسد
از دهانت سخن به کام رسد صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۳۲۳ - کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه ام
کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه ام وحیدالزمان قزوینی : شهرآشوب کوچک
بخش ۲۰ - صفت حدّاد
حداد خبر ندارد از درد رشیدالدین میبدی : ۵- سورة المائدة- مدنیة
۱ - النوبة الثانیة
این سورة المائدة صد و بیست آیتست بعدد کوفیان، و دو هزار و هشتصد و چهار کلمه، و یازده هزار و نهصد و سى و سه حرف است. همه در مدینه از آسمان برسول خدا فرو آمد، گفتهاند مگر یک آیت: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ که این در حجة الوداع فرو آمد، که رسول خدا در عرفات بود بر ناقه عضبا. فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
پاسخ نامهء ویس از رامین
سر نامه بع نام ویس بت روی ادیب صابر : رباعیات
شماره ۴ - ای روز تو را وثاق در منزل شب
ای روز تو را وثاق در منزل شب کوهی : غزلیات
شماره ۱۴۴ - هر که جویای کریم آمد کرم می بایدش
هر که جویای کریم آمد کرم می بایدش سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۱۰۷ - ای دل به دل آنچه می کند یار بکش
ای دل به دل آنچه می کند یار بکش سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۱۲۷ - نی یاد کند یار ز رنج سفرم
نی یاد کند یار ز رنج سفرم سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۱۳۰ - ای عکس خیالت آفتاب چشمم
ای عکس خیالت آفتاب چشمم سعیدا : غزلیات
شماره ۵۴۷ - از بسکه نازک است دل پر ز آرزو
از بسکه نازک است دل پر ز آرزو
شماره ۷۳۳ - ز چشمم آستین بردار تا سیل دمان ریزم
ز چشمم آستین بردار تا سیل دمان ریزم وحیدالزمان قزوینی : شهرآشوب کوچک
بخش ۲۲ - صفت تخمه فروش
از تخمه فروش و آن لب شور آذر بیگدلی : رباعیات
شماره ۷۹ - ای فوج طبیب را بدوزخ قائد
ای فوج طبیب را بدوزخ قائد عطار نیشابوری : درتعصب گوید
حکایت گفتن مرتضی اسرار خویش را با چاه و پر خون شدن چاه
مصطفا جایی فرود آمد به راه صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۵۵۲ - عشق لب تشنه بدمستی اظهار بود
عشق لب تشنه بدمستی اظهار بود صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۶۳۱ - از سری کوی تو آهنگ جدایی دارم
از سری کوی تو آهنگ جدایی دارم اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۵۶۴ - آدم که خداش سرفرازی داده
آدم که خداش سرفرازی داده ایرانشان : کوشنامه
بخش ۸۷ - بازگشت شاه چین و رفتن آتبین به نزد طیهور
بدانست سالار چین کان سخُن اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۴۲ - ای مه که رخت آینه ی هر نظریست
ای مه که رخت آینه ی هر نظریست امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۹۷۵ - از دهانت سخن به کام رسد
از دهانت سخن به کام رسد صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۳۲۳ - کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه ام
کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه ام وحیدالزمان قزوینی : شهرآشوب کوچک
بخش ۲۰ - صفت حدّاد
حداد خبر ندارد از درد رشیدالدین میبدی : ۵- سورة المائدة- مدنیة
۱ - النوبة الثانیة
این سورة المائدة صد و بیست آیتست بعدد کوفیان، و دو هزار و هشتصد و چهار کلمه، و یازده هزار و نهصد و سى و سه حرف است. همه در مدینه از آسمان برسول خدا فرو آمد، گفتهاند مگر یک آیت: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ که این در حجة الوداع فرو آمد، که رسول خدا در عرفات بود بر ناقه عضبا. فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
پاسخ نامهء ویس از رامین
سر نامه بع نام ویس بت روی ادیب صابر : رباعیات
شماره ۴ - ای روز تو را وثاق در منزل شب
ای روز تو را وثاق در منزل شب کوهی : غزلیات
شماره ۱۴۴ - هر که جویای کریم آمد کرم می بایدش
هر که جویای کریم آمد کرم می بایدش سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۱۰۷ - ای دل به دل آنچه می کند یار بکش
ای دل به دل آنچه می کند یار بکش سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۱۲۷ - نی یاد کند یار ز رنج سفرم
نی یاد کند یار ز رنج سفرم سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۱۳۰ - ای عکس خیالت آفتاب چشمم
ای عکس خیالت آفتاب چشمم سعیدا : غزلیات
شماره ۵۴۷ - از بسکه نازک است دل پر ز آرزو
از بسکه نازک است دل پر ز آرزو