صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۶۴۵ - رخ گلرنگش از مژگان خونخوارست گیراتر
رخ گلرنگش از مژگان خونخوارست گیراتر
خاقانی : رباعیات
شماره ۷۷ - آن غصه که او تکیه‌گه سلطان است
آن غصه که او تکیه‌گه سلطان است
صائب تبریزی : مطالع
شماره ۴۹۸ - کجا سرپنجه خورشید گیرد جای دست تو؟
کجا سرپنجه خورشید گیرد جای دست تو؟
ترکی شیرازی : فصل اول - لطیفه‌نگاری‌ها
شمارهٔ ۶۲ - مژده وصل
ای صبا! نکهتی از شیراز بیار
نهج البلاغه : حکمت ها
ضد ارزش های شگفت
وَ قَالَ عليه‌السلام عَجِبْتُ لِلْبَخِيلِ يَسْتَعْجِلُ اَلْفَقْرَ اَلَّذِي مِنْهُ هَرَبَ وَ يَفُوتُهُ اَلْغِنَى اَلَّذِي إِيَّاهُ طَلَبَ فَيَعِيشُ فِي اَلدُّنْيَا عَيْشَ اَلْفُقَرَاءِ وَ يُحَاسَبُ فِي اَلْآخِرَةِ حِسَابَ اَلْأَغْنِيَاءِ
ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ٣٧ - چو دونان درین خاکدان دنی
چو دونان درین خاکدان دنی
یغمای جندقی : غزلیات
شماره ۳۷ - نه سوالی نه جوابی نه رسولی نه پیامی
نه سوالی نه جوابی نه رسولی نه پیامی
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۲۲۶ - خط سنگین دل بهای لعل جانان را شکست
خط سنگین دل بهای لعل جانان را شکست
ترانه های کودکانه : بخش اول
گربه
گربه میگه میو میو
خاقانی : رباعیات
شماره ۲۶۸ - خاقانی از اول که دمی داشت فزون
خاقانی از اول که دمی داشت فزون
مولوی : غزلیات
غزل ۳۰۸۹ - به اهل پردۀ اسرارها ببر خبری
به اهلِ پَردۀ اسرارها بِبَر خَبَری
مولوی : غزلیات
غزل ۲۸۲۶ - همه چون ذرهٔ روزن، ز غمت گشته هوایی
همه چون ذَرّهٔ روزَن، زِ غَمَت گشته هوایی
عطار نیشابوری : وصلت نامه
فی الموت
زان پیش که در عین هلاکت فکنند
مولوی : غزلیات
غزل ۱۴۲۴ - بگفتم عذر با دلبر که‌ بی‌گه بود و ترسیدم
بِگُفتم عُذر با دِلْبَر که‌ بی‌گَهْ بود و ترسیدم
کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۳۸۵ - دوران زکار بسته اگر عقده وا کند
دوران زکار بسته اگر عقده وا کند
سید حسن غزنوی : قصاید
شمارهٔ ۳۵ - ایضا در مدح بهرام شاه گفته است
خه بنا میزد این جهان نگرید
اهلی شیرازی : قصیدهٔ سوم در مدح شاه اسماعیل
بخش ۱ - قصیده مصنوع ثالث در مدح شاه اسماعیل
حمد و سپاس بیقیاس صانعی را که فهرست قصیده موجودات و دیباچه جریده کاینات با حسن صفات از نظم وجود روحانی انسانی کرد.
فردوسی : پادشاهی یزدگرد هجده سال بود
بخش ۲ - پادشاهی هرمز یک سال بود
چو هرمز برآمد به تخت پدر
اوحدی مراغه‌ای : غزلیات
غزل ۵۱ - نیست در آبگینه آتش و آب
نیست در آبگینه آتش و آب
باباافضل کاشانی : رباعیات
رباعی ۱۶۷ - یک ذره ز فقر اگر به صحرا بودی
یک ذره ز فقر اگر به صحرا بودی