ملا هادی سبزواری : غزلیات
غزل ۱۶۰ - نه بگویمت که مهری نه بخوانمت که ماهی
نه بگویمت که مهری نه بخوانمت که ماهی فیاض لاهیجی : رباعیات
شماره ۳۶ - آن مه که به لب چشمة کوثر دارد
آن مه که به لب چشمة کوثر دارد عطار نیشابوری : باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
شماره ۴۱ - اینجا که منم، پردهٔ پندار بسی است
اینجا که منم، پردهٔ پندار بسی است ترکی شیرازی : فصل پنجم - قطعهها و تکبیتیها
شمارهٔ ۵۱ - مشورت
تا توانی مشورت با زن مکن مولوی : رباعیات
رباعی ۱۷۶۸ - ای آنکه به لطف دلستان همهای
ای آنکه به لطف دلستان همهای فرخی سیستانی : قصاید (گزیدهٔ ناقص)
قصیدهٔ شمارهٔ ۶۸ - در مدح ابو احمد محمد بن محمود بن ناصرالدین
به من بازگرد ای چو جان و جوانی مولوی : رباعیات
رباعی ۲۷۰ - توبه کردم که تا جانم برجاست
توبه کردم که تا جانم برجاست فردوسی : داستان رستم و اسفندیار
بخش ۲۲ - چو شد روز رستم بپوشید گبر
چو شد روز رستم بپوشید گبر صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۹۸۲ - اگرچه رنگ می گیرد زمه هر جا بود سیبی
اگرچه رنگ می گیرد زمه هر جا بود سیبی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۷۰۷ - دل رمیده ما را صدای پا سنگ است
دل رمیده ما را صدای پا سنگ است انوری : قصاید
قصیده ۱۷۷ - زهی کارت از چرخ بالا گرفته
زهی کارت از چرخ بالا گرفته ملا احمد نراقی : باب چهارم
فصل - فضیلت و ثواب آشتی و الفت
همچنان که اشاره به آن شد: ضد قهر و دوری از برادران مومن، آشتی و الفت با ایشان است و این از اوصاف جمیله و اعمال فاضله است و ثواب آن بی حد، و فایده آن بی نهایت است. جامی : یوسف و زلیخا
بخش ۱۳ - دسته گل از چمن فضایل سخن چیدن و رشته اتمام سبب کتاب بر آن پیچیدن
پس از پیری و عجز و ناتوانی مولوی : رباعیات
رباعی ۵۵۲ - ای دل این ره به قیل و قالت ندهند
ای دل این ره به قیل و قالت ندهند صغیر اصفهانی : ترجیعات
شماره ۱ - مدتی بود در سرای وجود
مدتی بود در سرای وجود عطار نیشابوری : باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع
شماره ۳۴ - شمع آمد و در آتش سرکش پیوست
شمع آمد و در آتش سرکش پیوست فرخی یزدی : غزلیات
شماره ۴۶ - سوگواران را مجال بازدید و دید نیست
سوگواران را مجال بازدید و دید نیست بابافغانی : غزلیات
شماره ۱۲۱ - دمی که آن گل خندان بقصد خون منست
دمی که آن گل خندان بقصد خون منست فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۴۲۷ - در جان و دل چو آتش عشقش علم کشید
در جان و دل چو آتش عشقش علم کشید رفیق اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۹۷ - مرا محروم از آن آستان کردی نکو کردی
مرا محروم از آن آستان کردی نکو کردی
غزل ۱۶۰ - نه بگویمت که مهری نه بخوانمت که ماهی
نه بگویمت که مهری نه بخوانمت که ماهی فیاض لاهیجی : رباعیات
شماره ۳۶ - آن مه که به لب چشمة کوثر دارد
آن مه که به لب چشمة کوثر دارد عطار نیشابوری : باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
شماره ۴۱ - اینجا که منم، پردهٔ پندار بسی است
اینجا که منم، پردهٔ پندار بسی است ترکی شیرازی : فصل پنجم - قطعهها و تکبیتیها
شمارهٔ ۵۱ - مشورت
تا توانی مشورت با زن مکن مولوی : رباعیات
رباعی ۱۷۶۸ - ای آنکه به لطف دلستان همهای
ای آنکه به لطف دلستان همهای فرخی سیستانی : قصاید (گزیدهٔ ناقص)
قصیدهٔ شمارهٔ ۶۸ - در مدح ابو احمد محمد بن محمود بن ناصرالدین
به من بازگرد ای چو جان و جوانی مولوی : رباعیات
رباعی ۲۷۰ - توبه کردم که تا جانم برجاست
توبه کردم که تا جانم برجاست فردوسی : داستان رستم و اسفندیار
بخش ۲۲ - چو شد روز رستم بپوشید گبر
چو شد روز رستم بپوشید گبر صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۹۸۲ - اگرچه رنگ می گیرد زمه هر جا بود سیبی
اگرچه رنگ می گیرد زمه هر جا بود سیبی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۷۰۷ - دل رمیده ما را صدای پا سنگ است
دل رمیده ما را صدای پا سنگ است انوری : قصاید
قصیده ۱۷۷ - زهی کارت از چرخ بالا گرفته
زهی کارت از چرخ بالا گرفته ملا احمد نراقی : باب چهارم
فصل - فضیلت و ثواب آشتی و الفت
همچنان که اشاره به آن شد: ضد قهر و دوری از برادران مومن، آشتی و الفت با ایشان است و این از اوصاف جمیله و اعمال فاضله است و ثواب آن بی حد، و فایده آن بی نهایت است. جامی : یوسف و زلیخا
بخش ۱۳ - دسته گل از چمن فضایل سخن چیدن و رشته اتمام سبب کتاب بر آن پیچیدن
پس از پیری و عجز و ناتوانی مولوی : رباعیات
رباعی ۵۵۲ - ای دل این ره به قیل و قالت ندهند
ای دل این ره به قیل و قالت ندهند صغیر اصفهانی : ترجیعات
شماره ۱ - مدتی بود در سرای وجود
مدتی بود در سرای وجود عطار نیشابوری : باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع
شماره ۳۴ - شمع آمد و در آتش سرکش پیوست
شمع آمد و در آتش سرکش پیوست فرخی یزدی : غزلیات
شماره ۴۶ - سوگواران را مجال بازدید و دید نیست
سوگواران را مجال بازدید و دید نیست بابافغانی : غزلیات
شماره ۱۲۱ - دمی که آن گل خندان بقصد خون منست
دمی که آن گل خندان بقصد خون منست فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۴۲۷ - در جان و دل چو آتش عشقش علم کشید
در جان و دل چو آتش عشقش علم کشید رفیق اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۹۷ - مرا محروم از آن آستان کردی نکو کردی
مرا محروم از آن آستان کردی نکو کردی
