ملکالشعرای بهار : ارمغان بهار
فقرۀ ۱۴۹
چو نیکویی به تو رسد بسیار شادی مکن و چون سختی و بدبختی رسد بسیار به غم مباش، چه نیکی زمانه با سختی و سختی زمان با نیکویی است و هیچ فراز نیست کش نشیب نه از پیش، و هیچ نشیب نیست کش فراز نه از پس. حافظ : غزلیات
غزل ۴۶ - گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
گُل در بَر و مِی در کَف و معشوق به کام است سعدی : قطعات
شماره ۱۹۱ - چنان زندگانی کن ای نیکرای
چنان زندگانی کن ای نیکرای ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۲۳ - باز هم به همان مناسبت (مد شدن موی کوتاه برای زنان)
سراسر تار گیسوی سیه چیدند خانمها ترانه های کودکانه : بخش اول
بازی های ایرونی
الک دولک چرخ و فلک مولوی : غزلیات
غزل ۸۵۲ - جز لطف و جز حلاوت خود از شکر چه آید؟
جز لطف و جز حلاوت خود از شکر چه آید؟ امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۱۳۵ - ما را چه غم امروز که معشوقه به کام است
ما را چه غم امروز که معشوقه به کام است ملا احمد نراقی : باب چهارم
صفت سی و دوم - جزع و بی تابی
و آن عبارت است از رها کردن عنان خود در مصیبت و بلا به فریاد کشیدن و آه و ناله کردن و جامه دریدن و بر خود زدن بلکه داخل جزع است دلتنگ شدن در مصائب و ملول گشتن و پریشان شدن خاطر و عبوس کردن. شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۳۶۸ - عشق را خود قرار پیدا نیست
عشق را خود قرار پیدا نیست خیام : رباعیات
رباعی ۲۵ - چون بلبل مست راه در بستان یافت
چون بلبل مست راه در بستان یافت نورعلیشاه : جامع الاسرار
بخش ۳ - حکایت
دختری را جای در هند بود چندر بدن نام بغایت خوبروی و خوش اندام طره مشک فامش دلهای مسلمان را دام و خال عنبر افشانش دانه سحر نرگش فتانش راهزن ایمان و غمزه غمازش دیوانه ساز هر فرزانه از لعل گهربارش رونق شکن بازار مرجان و از گونه رخسار بر همزن هنگامه مهر درخشان قد دلارایش نخل چمن رعنائی و خد روح افزایش گل گلشن زیبائی ترانه های کودکانه : بخش اول
خورشید خانم آفتاب کن
خورشید خانم آفتاب کن کمال خجندی : غزلیات
شماره ۱۸۷ - صبا زعشوه پنهان دوست الله دوست
صبا زعشوه پنهان دوست الله دوست شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۲۲۱ - آمد ز درم نگار سرمست
آمد ز درم نگار سرمست فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۲۷۹ - ای خواجه برو بندهٔ آن زهره جبین باش
ای خواجه برو بندهٔ آن زهره جبین باش سعدی : غزلیات
غزل ۱۸ - تن آدمی شریف است به جان آدمیت
تن آدمی شریف است به جان آدمیت رشیدالدین میبدی : ۴۳- سورة الزخرف- مکیه
۱ - النوبة الثالثة
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ نام خداوندى نکونام بهر نام، ستوده بهر هنگام، اینت خوش نظام و شیرین کلام و عزیز نام، دل را انس است و جان را پیغام. از دوست یادگار و بر جان عاشقان سلام. آزاد آن نفس، که بیاد او یازان، و آباد آن دل، که بمهر او نازان، و شاد آن کس که در غم عشق او نالان. زرتشت : ویسپرد
کرده نوزدهم
...............................................................................................................................................« سر آغاز کرده 13» سپتمد گاه رد اششونی را می ستاییم با. . . « دنباله مانند بند 1کرده 14» به دانش . . . « دنباله متنند بند2 کرده 14» سعدی : غزلیات
غزل ۱۸۸ - به حدیث درنیایی که لبت شکر نریزد
به حدیث درنیایی که لبت شکر نریزد فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۱۷ - صد شکر که حرف دوست شد بیکم و کاست
صد شکر که حرف دوست شد بیکم و کاست
فقرۀ ۱۴۹
چو نیکویی به تو رسد بسیار شادی مکن و چون سختی و بدبختی رسد بسیار به غم مباش، چه نیکی زمانه با سختی و سختی زمان با نیکویی است و هیچ فراز نیست کش نشیب نه از پیش، و هیچ نشیب نیست کش فراز نه از پس. حافظ : غزلیات
غزل ۴۶ - گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
گُل در بَر و مِی در کَف و معشوق به کام است سعدی : قطعات
شماره ۱۹۱ - چنان زندگانی کن ای نیکرای
چنان زندگانی کن ای نیکرای ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۲۳ - باز هم به همان مناسبت (مد شدن موی کوتاه برای زنان)
سراسر تار گیسوی سیه چیدند خانمها ترانه های کودکانه : بخش اول
بازی های ایرونی
الک دولک چرخ و فلک مولوی : غزلیات
غزل ۸۵۲ - جز لطف و جز حلاوت خود از شکر چه آید؟
جز لطف و جز حلاوت خود از شکر چه آید؟ امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۱۳۵ - ما را چه غم امروز که معشوقه به کام است
ما را چه غم امروز که معشوقه به کام است ملا احمد نراقی : باب چهارم
صفت سی و دوم - جزع و بی تابی
و آن عبارت است از رها کردن عنان خود در مصیبت و بلا به فریاد کشیدن و آه و ناله کردن و جامه دریدن و بر خود زدن بلکه داخل جزع است دلتنگ شدن در مصائب و ملول گشتن و پریشان شدن خاطر و عبوس کردن. شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۳۶۸ - عشق را خود قرار پیدا نیست
عشق را خود قرار پیدا نیست خیام : رباعیات
رباعی ۲۵ - چون بلبل مست راه در بستان یافت
چون بلبل مست راه در بستان یافت نورعلیشاه : جامع الاسرار
بخش ۳ - حکایت
دختری را جای در هند بود چندر بدن نام بغایت خوبروی و خوش اندام طره مشک فامش دلهای مسلمان را دام و خال عنبر افشانش دانه سحر نرگش فتانش راهزن ایمان و غمزه غمازش دیوانه ساز هر فرزانه از لعل گهربارش رونق شکن بازار مرجان و از گونه رخسار بر همزن هنگامه مهر درخشان قد دلارایش نخل چمن رعنائی و خد روح افزایش گل گلشن زیبائی ترانه های کودکانه : بخش اول
خورشید خانم آفتاب کن
خورشید خانم آفتاب کن کمال خجندی : غزلیات
شماره ۱۸۷ - صبا زعشوه پنهان دوست الله دوست
صبا زعشوه پنهان دوست الله دوست شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۲۲۱ - آمد ز درم نگار سرمست
آمد ز درم نگار سرمست فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۲۷۹ - ای خواجه برو بندهٔ آن زهره جبین باش
ای خواجه برو بندهٔ آن زهره جبین باش سعدی : غزلیات
غزل ۱۸ - تن آدمی شریف است به جان آدمیت
تن آدمی شریف است به جان آدمیت رشیدالدین میبدی : ۴۳- سورة الزخرف- مکیه
۱ - النوبة الثالثة
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ نام خداوندى نکونام بهر نام، ستوده بهر هنگام، اینت خوش نظام و شیرین کلام و عزیز نام، دل را انس است و جان را پیغام. از دوست یادگار و بر جان عاشقان سلام. آزاد آن نفس، که بیاد او یازان، و آباد آن دل، که بمهر او نازان، و شاد آن کس که در غم عشق او نالان. زرتشت : ویسپرد
کرده نوزدهم
...............................................................................................................................................« سر آغاز کرده 13» سپتمد گاه رد اششونی را می ستاییم با. . . « دنباله مانند بند 1کرده 14» به دانش . . . « دنباله متنند بند2 کرده 14» سعدی : غزلیات
غزل ۱۸۸ - به حدیث درنیایی که لبت شکر نریزد
به حدیث درنیایی که لبت شکر نریزد فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۱۷ - صد شکر که حرف دوست شد بیکم و کاست
صد شکر که حرف دوست شد بیکم و کاست
