حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۱۷۰ - به قامت تو که تشویش سرو بستان است
به قامت تو که تشویش سرو بستان است فضولی : غزلیات
شماره ۲۳۱ - گشت محرم در حریم وصل جانانم چراغ
گشت محرم در حریم وصل جانانم چراغ صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۹۸۸ - فسون صبر در دلهای پرخون در نمی گیرد
فسون صبر در دلهای پرخون در نمی گیرد جامی : دفتر اول
بخش ۵۲ - جواب آن
گفت هر جا شد این شناسایی جامی : سلامان و ابسال
بخش ۴۰ - به کمال رسیدن اسباب جمال سلامان و ظاهر شدن عشق ابسال بر وی و حیله نمودن تا وی را نیز گرفتار خود گرداند
چون سلامان را شد اسباب جمال نهج البلاغه : حکمت ها
ضرورت اعتراف به جهل
وَ قَالَ عليهالسلام مَنْ تَرَكَ قَوْلَ لاَ أَدْرِي أُصِيبَتْ مَقَاتِلُهُ ملکالشعرای بهار : ارمغان بهار
فقرۀ ۱۰۶
همیشه روان خویشتن را فرایاد دار. ترانه های کودکانه : بخش اول
عروسکجون
عروسکجون، عروسکجون مولوی : غزلیات
غزل ۱۲۳۲ - هنگام صبوح آمد ای مرغ سحرخوانش
هنگام صبوح آمد ای مرغ سحرخوانش جامی : یوسف و زلیخا
بخش ۷۳ - در پند دادن و بند نهادن فرزند ارجمند که دست ادراک در فتراک اکتساب کمالات استوار دارد و پای میل در ذیل اجتناب از جهالات برقرار وفقه الله لما یحبه و یرضاه
تولاک الله ای فرزانه فرزند باباطاهر عریان همدانی : دوبیتیها
دوبیتی ۳۴۰ - الهی ای فلک چون مو زبون شی
الهی ای فلک چون مو زبون شی سعدی : غزلیات
غزل ۱۷۴ - آن شکرخنده که پرنوش دهانی دارد
آن شکرخنده که پرنوش دهانی دارد حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۷۴ - ای دلم با تو چو در شیشه ی شفاف شراب
ای دلم با تو چو در شیشه ی شفاف شراب بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۴۲۴ - تهمتافسردگی بر طینت عاشق خطاست
تهمتافسردگی بر طینت عاشق خطاست نهج البلاغه : خطبه ها
بیان ويژگى هاى پيامبر ص و ظلم بنیامیه موعظه مردم
و من خطبة له عليهالسلام في بعض صفات الرسول الكريم ملکالشعرای بهار : مثنویات
شمارهٔ ۶۳ - ترجمه یک قطعهٔ فرانسه
یکی کودک از لانه جغدی کشید اهلی شیرازی : تواریخ
شماره ۳ - تاریخ وفات خواجه لطف الله دارالضربی
خواجه لطف الله دارالضربی آن کام کرم سنایی غزنوی : غزلیات
غزل ۳۹۴ - بتا پای این ره نداری چه پویی
بتا پای این ره نداری چه پویی کمال خجندی : غزلیات
شماره ۵۵ - حال درد خود محب هرگز نگوید با طبیب
حال درد خود محب هرگز نگوید با طبیب نهج البلاغه : حکمت ها
پرده پوشی خداوند
وَ قَالَ عليهالسلام اَلْحَذَرَ اَلْحَذَرَ فَوَاللَّهِ لَقَدْ سَتَرَ حَتَّى كَأَنَّهُ قَدْ غَفَرَ
شماره ۱۷۰ - به قامت تو که تشویش سرو بستان است
به قامت تو که تشویش سرو بستان است فضولی : غزلیات
شماره ۲۳۱ - گشت محرم در حریم وصل جانانم چراغ
گشت محرم در حریم وصل جانانم چراغ صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۹۸۸ - فسون صبر در دلهای پرخون در نمی گیرد
فسون صبر در دلهای پرخون در نمی گیرد جامی : دفتر اول
بخش ۵۲ - جواب آن
گفت هر جا شد این شناسایی جامی : سلامان و ابسال
بخش ۴۰ - به کمال رسیدن اسباب جمال سلامان و ظاهر شدن عشق ابسال بر وی و حیله نمودن تا وی را نیز گرفتار خود گرداند
چون سلامان را شد اسباب جمال نهج البلاغه : حکمت ها
ضرورت اعتراف به جهل
وَ قَالَ عليهالسلام مَنْ تَرَكَ قَوْلَ لاَ أَدْرِي أُصِيبَتْ مَقَاتِلُهُ ملکالشعرای بهار : ارمغان بهار
فقرۀ ۱۰۶
همیشه روان خویشتن را فرایاد دار. ترانه های کودکانه : بخش اول
عروسکجون
عروسکجون، عروسکجون مولوی : غزلیات
غزل ۱۲۳۲ - هنگام صبوح آمد ای مرغ سحرخوانش
هنگام صبوح آمد ای مرغ سحرخوانش جامی : یوسف و زلیخا
بخش ۷۳ - در پند دادن و بند نهادن فرزند ارجمند که دست ادراک در فتراک اکتساب کمالات استوار دارد و پای میل در ذیل اجتناب از جهالات برقرار وفقه الله لما یحبه و یرضاه
تولاک الله ای فرزانه فرزند باباطاهر عریان همدانی : دوبیتیها
دوبیتی ۳۴۰ - الهی ای فلک چون مو زبون شی
الهی ای فلک چون مو زبون شی سعدی : غزلیات
غزل ۱۷۴ - آن شکرخنده که پرنوش دهانی دارد
آن شکرخنده که پرنوش دهانی دارد حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۷۴ - ای دلم با تو چو در شیشه ی شفاف شراب
ای دلم با تو چو در شیشه ی شفاف شراب بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۴۲۴ - تهمتافسردگی بر طینت عاشق خطاست
تهمتافسردگی بر طینت عاشق خطاست نهج البلاغه : خطبه ها
بیان ويژگى هاى پيامبر ص و ظلم بنیامیه موعظه مردم
و من خطبة له عليهالسلام في بعض صفات الرسول الكريم ملکالشعرای بهار : مثنویات
شمارهٔ ۶۳ - ترجمه یک قطعهٔ فرانسه
یکی کودک از لانه جغدی کشید اهلی شیرازی : تواریخ
شماره ۳ - تاریخ وفات خواجه لطف الله دارالضربی
خواجه لطف الله دارالضربی آن کام کرم سنایی غزنوی : غزلیات
غزل ۳۹۴ - بتا پای این ره نداری چه پویی
بتا پای این ره نداری چه پویی کمال خجندی : غزلیات
شماره ۵۵ - حال درد خود محب هرگز نگوید با طبیب
حال درد خود محب هرگز نگوید با طبیب نهج البلاغه : حکمت ها
پرده پوشی خداوند
وَ قَالَ عليهالسلام اَلْحَذَرَ اَلْحَذَرَ فَوَاللَّهِ لَقَدْ سَتَرَ حَتَّى كَأَنَّهُ قَدْ غَفَرَ
