عرفی شیرازی : رباعیها
رباعی ۴ - ای رانده ز نسبت حرم طاعت ما
ای رانده ز نسبت حرم طاعت ما صائب تبریزی : مطالع
شماره ۷۰ - نمی گردد حجاب از دورگردی لفظ مضمون را
نمی گردد حجاب از دورگردی لفظ مضمون را ملکالشعرای بهار : مثنویات
شمارهٔ ۵۷ - ترجمهٔ اشعار شاعر نگلیسی
به قسطنطنیه بتابید ماه اوحدی مراغهای : رباعیات
رباعی ۱۸۲ - در صورت آدم ار فرشتست تویی
در صورت آدم ار فرشتست تویی امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۳۸۲ - بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت
بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۱۸۷ - به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟
به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟ اوحدالدین کرمانی : الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید
شماره ۱۷۹ - دانی چه بود جان و جهانِ درویش
دانی چه بود جان و جهانِ درویش صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۴۸۶ - زنگ آیینه من صحبت بیدردان است
زنگ آیینه من صحبت بیدردان است رشیدالدین میبدی : ۳۱- سورة لقمان - مکّیّة
۲ - النوبة الثانیة
قوله تعالى و تقدّس: أَ لَمْ تَرَوْا معناه ا لم تعلموا یا بنى آدم أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَکُمْ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ اى مکّنکم من الانتفاع بما فى السماء من الشّمس و القمر و النجوم و ما فى الارض من الجبال و البحار و النبات و الاشجار و الدّواب و الریح و السحاب و غیر ذلک ممّا تنتفعون به فى اوقاتکم و مصالحکم. وَ أَسْبَغَ عَلَیْکُمْ اى اتمّ و وسع حتى فضل و السابغات فى قصّة داود هى الدّروع الطویلة نِعَمَهُ قرأ نافع و ابو عمرو و حفص بفتح العین على الجمع و قرأ الآخرون منوّنة على الواحد و معناها الجمع ایضا کقوله: وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوها. ظاهِرَةً وَ باطِنَةً قال عکرمة عن ابن عباس: النعمة الظاهرة الاسلام و القرآن، و الباطنة ما ستر علیک من الذنوب و لم یعجل علیک بالنقمة. و قیل: الظاهرة ما یراها الناس من الجاه و المال و الخدم و الاولاد. و الباطنة الخلق و العلم و القوّة و سائر ما یعلمه العبد من نفسه. و قیل الظاهرة ما یعلمه العبد من نفسه و الباطنة ما یعلمه اللَّه و لا یعلم العبد. و قیل لرسول اللَّه (ص): عرفنا النعم الظاهرة فما الباطنة؟ صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۰۸۲ - فیضی که سهیل به خاک یمن رسد
فیضی که سهیل به خاک یمن رسد اسیر شهرستانی : غزلیات
شماره ۵۴۳ - جنون هر لحظه چون تاکم به تارک خاک می ریزد
جنون هر لحظه چون تاکم به تارک خاک می ریزد امیر معزی : قصاید
شماره ۳۳۷ - بر قاعدهٔ ملت پیغمبر یزدان
بر قاعدهٔ ملت پیغمبر یزدان قاسم انوار : غزلیات
شماره ۶۸۲ - چو زنان،مباش قانع،ز جهان برنگ و بویی
چو زنان،مباش قانع،ز جهان برنگ و بویی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۱۲۲ - طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند
طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۸۵ - مرا که دل زغم معصیت ورق و رقست
مرا که دل زغم معصیت ورق و رقست کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۳۷۴ - از لذت جور تو خبردار نباشد
از لذت جور تو خبردار نباشد همام تبریزی : غزلیات
شماره ۸۱ - ز کوی دوست مرا ناگزیر خواهد بود
ز کوی دوست مرا ناگزیر خواهد بود رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۱۴۹ - ای بار خدای، ای نگار فتنه
ای بار خدای، ای نگار فتنه صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۸۳۷ - اگر چنین سخن ما بلند خواهد شد
اگر چنین سخن ما بلند خواهد شد رشیدالدین میبدی : ۱۸- سورة الکهف- مکیة
۶ - النوبة الثالثة
قوله تعالى: «وَ إِذْ قالَ مُوسى لِفَتاهُ» الآیة... موسى را (ع) چهار سفر بود: یکى سفر هرب چنان که اللَّه تعالى گفت حکایت از موسى: «فَفَرَرْتُ مِنْکُمْ لَمَّا خِفْتُکُمْ». دوم سفر طلب لیلة النّار و ذلک قوله: «فَلَمَّا أَتاها نُودِیَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الْأَیْمَنِ». سوم سفر طرب: «وَ لَمَّا جاءَ مُوسى لِمِیقاتِنا» چهارم سفر تعب.
رباعی ۴ - ای رانده ز نسبت حرم طاعت ما
ای رانده ز نسبت حرم طاعت ما صائب تبریزی : مطالع
شماره ۷۰ - نمی گردد حجاب از دورگردی لفظ مضمون را
نمی گردد حجاب از دورگردی لفظ مضمون را ملکالشعرای بهار : مثنویات
شمارهٔ ۵۷ - ترجمهٔ اشعار شاعر نگلیسی
به قسطنطنیه بتابید ماه اوحدی مراغهای : رباعیات
رباعی ۱۸۲ - در صورت آدم ار فرشتست تویی
در صورت آدم ار فرشتست تویی امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۳۸۲ - بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت
بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۱۸۷ - به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟
به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟ اوحدالدین کرمانی : الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید
شماره ۱۷۹ - دانی چه بود جان و جهانِ درویش
دانی چه بود جان و جهانِ درویش صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۴۸۶ - زنگ آیینه من صحبت بیدردان است
زنگ آیینه من صحبت بیدردان است رشیدالدین میبدی : ۳۱- سورة لقمان - مکّیّة
۲ - النوبة الثانیة
قوله تعالى و تقدّس: أَ لَمْ تَرَوْا معناه ا لم تعلموا یا بنى آدم أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَکُمْ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ اى مکّنکم من الانتفاع بما فى السماء من الشّمس و القمر و النجوم و ما فى الارض من الجبال و البحار و النبات و الاشجار و الدّواب و الریح و السحاب و غیر ذلک ممّا تنتفعون به فى اوقاتکم و مصالحکم. وَ أَسْبَغَ عَلَیْکُمْ اى اتمّ و وسع حتى فضل و السابغات فى قصّة داود هى الدّروع الطویلة نِعَمَهُ قرأ نافع و ابو عمرو و حفص بفتح العین على الجمع و قرأ الآخرون منوّنة على الواحد و معناها الجمع ایضا کقوله: وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوها. ظاهِرَةً وَ باطِنَةً قال عکرمة عن ابن عباس: النعمة الظاهرة الاسلام و القرآن، و الباطنة ما ستر علیک من الذنوب و لم یعجل علیک بالنقمة. و قیل: الظاهرة ما یراها الناس من الجاه و المال و الخدم و الاولاد. و الباطنة الخلق و العلم و القوّة و سائر ما یعلمه العبد من نفسه. و قیل الظاهرة ما یعلمه العبد من نفسه و الباطنة ما یعلمه اللَّه و لا یعلم العبد. و قیل لرسول اللَّه (ص): عرفنا النعم الظاهرة فما الباطنة؟ صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۰۸۲ - فیضی که سهیل به خاک یمن رسد
فیضی که سهیل به خاک یمن رسد اسیر شهرستانی : غزلیات
شماره ۵۴۳ - جنون هر لحظه چون تاکم به تارک خاک می ریزد
جنون هر لحظه چون تاکم به تارک خاک می ریزد امیر معزی : قصاید
شماره ۳۳۷ - بر قاعدهٔ ملت پیغمبر یزدان
بر قاعدهٔ ملت پیغمبر یزدان قاسم انوار : غزلیات
شماره ۶۸۲ - چو زنان،مباش قانع،ز جهان برنگ و بویی
چو زنان،مباش قانع،ز جهان برنگ و بویی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۱۲۲ - طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند
طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۸۵ - مرا که دل زغم معصیت ورق و رقست
مرا که دل زغم معصیت ورق و رقست کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۳۷۴ - از لذت جور تو خبردار نباشد
از لذت جور تو خبردار نباشد همام تبریزی : غزلیات
شماره ۸۱ - ز کوی دوست مرا ناگزیر خواهد بود
ز کوی دوست مرا ناگزیر خواهد بود رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۱۴۹ - ای بار خدای، ای نگار فتنه
ای بار خدای، ای نگار فتنه صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۸۳۷ - اگر چنین سخن ما بلند خواهد شد
اگر چنین سخن ما بلند خواهد شد رشیدالدین میبدی : ۱۸- سورة الکهف- مکیة
۶ - النوبة الثالثة
قوله تعالى: «وَ إِذْ قالَ مُوسى لِفَتاهُ» الآیة... موسى را (ع) چهار سفر بود: یکى سفر هرب چنان که اللَّه تعالى گفت حکایت از موسى: «فَفَرَرْتُ مِنْکُمْ لَمَّا خِفْتُکُمْ». دوم سفر طلب لیلة النّار و ذلک قوله: «فَلَمَّا أَتاها نُودِیَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الْأَیْمَنِ». سوم سفر طرب: «وَ لَمَّا جاءَ مُوسى لِمِیقاتِنا» چهارم سفر تعب.
