ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۹۵ - مرا بود به دیدار تو زین پیش وصالی
مرا بود به دیدار تو زین پیش وصالی صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۱۲۰ - الزمان
زمان مذکور شد در آن دایم انوری : مقطعات
شمارهٔ ۸۲ - ستایش بزم مخدوم کند
این مجلس خواجهٔ جهانست لبیبی : ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی
شمارهٔ ۵۶ - به شاهد لغت شهریر، بمعنی روز چهارم از هر ماه (شهریور)
چو در روز شهریر آمد بشهر میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شماره ۵۱ - هر چه پوئی جز ره حق باطل است
هر چه پوئی جز ره حق باطل است سعدی : غزلیات
غزل ۳۲۸ - رها نمیکند ایام در کنار منش
رها نمیکند ایام در کنار منش ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۱۰۱ - تغزل
دادهام دل تا مرا یک بوسه آن دلبر دهد مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۸۶ - هرکس کسکی دارد و هرکس یاری
هرکس کسکی دارد و هرکس یاری ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۸۶ - شهربند مهر و وفا
در شهربند مهر و وفا دلبری نماند ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۸۱ - نکوهش چرخ (راستگوی شادزی)
ویحک ای افراشته چرخ بلند ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۱۴۷ - صفت هلال و اسب
چون غرهٔ افق ز شفق شد شقیق رنگ ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۲۰ - وحشت راه دراز از نظر کوته ماست
وحشت راه دراز از نظر کوته ماست ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۵۸ - خوبروبان یار را در عین یاری می کشند
خوبروبان یار را در عین یاری می کشند ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۷۵ - یک صفحه از تاریخ
جرم خورشید چوازحوت به برج بره شد ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۱۲۱ - چیستان
چیست آن جنبدهٔ والاگهر ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۳۰ - در پایش اوفتادم و اصلا ثمر نداشت
در پایش اوفتادم و اصلا ثمر نداشت ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۱۳۶ - تغزل
بوستان بشکفت و بلبل برکشید از دل صفیر ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۱۶۲ - من کیستم
ز بس در زمانه خمش زیستم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۴۵۹ - نیک سیاح جهان گردیده ای
نیک سیاح جهان گردیده ای سهراب سپهری : ما هیچ، ما نگاه
تنهای منظره
کاج های زیادی بلند.
شماره ۹۵ - مرا بود به دیدار تو زین پیش وصالی
مرا بود به دیدار تو زین پیش وصالی صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۱۲۰ - الزمان
زمان مذکور شد در آن دایم انوری : مقطعات
شمارهٔ ۸۲ - ستایش بزم مخدوم کند
این مجلس خواجهٔ جهانست لبیبی : ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی
شمارهٔ ۵۶ - به شاهد لغت شهریر، بمعنی روز چهارم از هر ماه (شهریور)
چو در روز شهریر آمد بشهر میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شماره ۵۱ - هر چه پوئی جز ره حق باطل است
هر چه پوئی جز ره حق باطل است سعدی : غزلیات
غزل ۳۲۸ - رها نمیکند ایام در کنار منش
رها نمیکند ایام در کنار منش ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۱۰۱ - تغزل
دادهام دل تا مرا یک بوسه آن دلبر دهد مولوی : رباعیات
رباعی ۱۹۸۶ - هرکس کسکی دارد و هرکس یاری
هرکس کسکی دارد و هرکس یاری ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۸۶ - شهربند مهر و وفا
در شهربند مهر و وفا دلبری نماند ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۸۱ - نکوهش چرخ (راستگوی شادزی)
ویحک ای افراشته چرخ بلند ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۱۴۷ - صفت هلال و اسب
چون غرهٔ افق ز شفق شد شقیق رنگ ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۲۰ - وحشت راه دراز از نظر کوته ماست
وحشت راه دراز از نظر کوته ماست ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۵۸ - خوبروبان یار را در عین یاری می کشند
خوبروبان یار را در عین یاری می کشند ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۷۵ - یک صفحه از تاریخ
جرم خورشید چوازحوت به برج بره شد ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۱۲۱ - چیستان
چیست آن جنبدهٔ والاگهر ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۳۰ - در پایش اوفتادم و اصلا ثمر نداشت
در پایش اوفتادم و اصلا ثمر نداشت ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۱۳۶ - تغزل
بوستان بشکفت و بلبل برکشید از دل صفیر ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۱۶۲ - من کیستم
ز بس در زمانه خمش زیستم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۴۵۹ - نیک سیاح جهان گردیده ای
نیک سیاح جهان گردیده ای سهراب سپهری : ما هیچ، ما نگاه
تنهای منظره
کاج های زیادی بلند.