شماره ۳۳۷ - از جور که بر سرو بلندت مردند
شماره ۶۰۰ - بر من که ازین پس غم عالم نخورم
شمارهٔ ۱۶ - وقال ایضآ یمدح الصّدر السّعید عمادالاسلام الخجندی نورالله ضریحه
شماره ۱۷ - هر چند که میل تو سوی بیدادی ست
شماره ۷۰ - چشم عیبت چو نباشد گل و خاشاک یکیست
شماره ۳۰۴ - غم کجا شد که به جان آمدم از شادی خویش
شماره ۳۸۹ - دلی از قید آسایش چو عشق آزاد میخواهم
شماره ۲۴۹ - گر زان که همای عشق صیدم باشد
شماره ۵۴۸ - هر ذره غمت ز عالمی شادی به
شماره ۴۸ - مست عشقم ز خرابات میارید مرا
شماره ۱ - آتش عشق کنون سوخت دیگر پیکر ما
شماره ۵۲ - از قفس راندی و گفتی روز که آزادی دگر
شماره ۷۶۲ - گر به میخانه حریف می و شاهد باشم
شماره ۱۲۴ - مکن دشوار از تن پروری آزادی جان را
شماره ۱۲۶ - نخواهد برد از ما صرفهای خصم عنید ما
شماره ۲۳۶ - زاهد از ساغر شراب گریخت
شماره ۴۴۷ - کجا پاس حجاب از زاهد بی پیر می آید؟
شماره ۶۴۸ - نیم صورت پرست، اینجا تماشای دگر دارم
شماره ۶۵۹ - خوش آنکه خرقهٔ ناموس و ننگ پاره کنم
شماره ۶۷۶ - ز هند تیره دل چون شمع روشنگر برون رفتم