شمارهٔ ۲۹ - ایضا این قصیده در مدح صاحبی ابوالفتح بهادر عبدالرحیم خان خانان بن بیرام خان واقعست اول مخلع به مطلع ثانی و آخر متوجه به مطلع اول مکرر بجایزه پسندیده معزز گردیده
شمارهٔ ۴۵ - این قصیده بعد از قصیده سابق در راه مکه مشرفه در وصف همان مقام علیه متبرکه و نعت حضرت رسالت پناه محمد صلی الله علیه و آله و سلم مذیل به مدح عبدالرحیم خان بن بیرام خان گفته شده
شماره ۴۳ - دی غافلم آن مایه دین پیش آمد
شماره ۸۵ - از ضعف تنت رفته توان همه کس
شماره ۹۴ - یک معرکه خویش را به جایی نزدیم
شماره ۱۰۵ - گاهی به نوای بی نوایان گردم
شماره ۱۲ - بس است شمع قناعت چون مسکن ما را
شماره ۱۳ - پوشیده پرده گر دوست روی سیاه ما را
شماره ۱۷ - چو دست سائلان نبود گلی دامان وسعت را
شماره ۳۸ - ز پاس آشنایی، بهره نبود خلق عالم را
شماره ۴۴ - چو وصف لعل تو شیرین کند کلام مرا
شماره ۵۵ - غمی در دل کند ماتم سرا صحرا و گلشن را
شماره ۵۸ - اگر لذت شناس درد سازی جان شیرین را
شماره ۶۴ - دوست می سازد تواضع دشمن دیرینه را
شماره ۷۶ - بالید از رخ تو دل پر ملال ما
شماره ۷۷ - خامه بیجا میکند، عرض شکست حال ما
شماره ۸۱ - سرکرد وصف خوبی رویت، زبان ما
شماره ۸۲ - نبود صفت لعل تو، حد سخن ما
شماره ۸۴ - تنگ از بسکه شد زمانه ما
شماره ۸۷ - دلا از خواب بگشا چشم و، سر کن آه و یا ربها