اجتماعی

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۰۷ - خامه از برگشته بختی تا به آن دلبر نوشت واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۱ - در چشم شناسای ره و رسم امانت واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۶ - عقل اگر داری مکن هرگز تمنا تخت و تاج واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۷ - رنگ سرخ آدمی را میکند زرد احتیاج واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۸ - ای خواجه بخیل که هرگز ندیده است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۳۴ - ز پرگویی زبان کس را وبال دین و جان گردد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۴۱ - دل منعم، ملول از گفتگوی زر نمیگردد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۴۲ - میان خلق، با خلق آشنا کامل نمیگردد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۴۴ - هرکس به سخا زنده بود، مرگ ندارد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۵۳ - بی غم عالم، دمی بر اهل دولت نگذرد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۶۸ - بدرویشان فسون جاه و دولت در نمیگیرد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۷۸ - به جبهه چین ز غم روزیت خطا باشد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۷۹ - ز بی برگان دل روشن ضمیران باصفا باشد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۰۸ - اهل دنیا، بسکه در دل حسرت زر داشتند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۱۰ - عارف اگر چه بیغم دل دم نمیزند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۱۱ - این حریفان که گهی زاهد و گه اوباشند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۱۲ - فرداست اینکه زمره شاهنشهان کشند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۱۳ - یاران ز خودستایی، پیوسته در خروشند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۱۸ - تند خویی مرد را بیقدر در عالم کند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۲۴ - فارغ از خود هر که میگردد، فراغت میکند