اخلاق

صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۴۲ - توبه از می در بهار نوجوانی مشکل است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۴۳ - هر چه امروزست بار خاطرت فردا گل است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۴۸ - نیست مردم هر که را نقش و نگار مردم است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۴۹ - در حریم سینه عشاق، غم نامحرم است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۵۴ - در تعلق کوه آهن در شمار سوزن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۶۳ - بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۶۴ - جان نثار یار کردن خاک را زر کردن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۶۶ - خنده دزدیدن به دل گل در گریبان کردن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۶۷ - نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۷۰ - خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۷۲ - خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۷۷ - لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۸۳ - خاکساری تا دلیل جان آگاه من است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۰۸۴ - عالم مکار با ارباب عقبی دشمن است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۱۴ - هر که از تن پروری در کار کاهل گشته است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۳۳ - از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۴۳ - کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۴۹ - شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۵۴ - مردمی در طینت اهل جهان کم مانده است صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۵۵ - سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده است