اخلاق

صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۰۸ - از خلق خبر نیست ز خود بی خبران را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۱۰ - گمراه کند غفلت من راهبران را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۱۴ - نه کفر شناسد دل حیران و نه دین را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۱۵ - گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۱۶ - فانوس حجاب است چراغ سحری را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۳۳ - از آه روز گردان شبهای تار خود را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۳۴ - وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۳۷ - زهی به ساعد سیمین شکوفه ید بیضا صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۳۸ - ز موج خویش بود تازیانه ریگ روان را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۳۹ - ز راستی نبود خجلتی گشاده جبین را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۴۰ - ز جوش عشق شود با قوام، شیره جانها صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۴۴ - به دوش توکل منه بار خود را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۴۵ - منه بر دل زار بار جهان را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۴۶ - فروغی است یکرنگی از گوهر ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۴۸ - به ادب نوش، جام دولت را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۵۶ - نیست غم نان و آب، گوشه نشین را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۶۱ - از تهیدستی است در مغز چنار این پیچ و تاب صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۷۷ - اوست روشندل که با چندین زبان چون آفتاب صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۸۳ - گر چه افکندم به روغن، نان خلق از خوی چرب صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۸۵ - بی قراران را ازان یکتای بی همتا طلب