غزل ۳۸۷۱ - خوشا کسی که ز خود باخبر نمی باشد
غزل ۳۸۷۲ - به ملک امن رضا شور وشر نمی باشد
غزل ۳۸۷۴ - کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشد
غزل ۳۸۷۷ - نه هرکه خواجه شود بنده پروری داند
غزل ۳۸۷۹ - کریم اوست که خود را بخیل می داند
غزل ۳۸۸۰ - دلیل راه کج از مستقیم می داند
غزل ۳۸۸۸ - ز حرف بر لب شیرین او اثرماند
غزل ۳۸۹۶ - زخنده تو گره در دلی نمی ماند
غزل ۳۸۹۸ - سبکروان به زمینی که پاگذاشته اند
غزل ۳۹۰۰ - فسردگان که اسیر جهان اسبابند
غزل ۳۹۰۴ - خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند
غزل ۳۹۰۹ - کسان که جانب هم را نگه می دارند
غزل ۳۹۱۱ - به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند
غزل ۳۹۱۲ - سبکروان ز غم روزگار بیخبرند
غزل ۳۹۱۴ - مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرند
غزل ۳۹۱۵ - سخنوران که درین بوستان نوا سازند
غزل ۳۹۱۶ - خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازند
غزل ۳۹۲۰ - ز خود برآمدگان رستگار می باشند
غزل ۳۹۲۱ - در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشند
غزل ۳۹۲۲ - ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشند