شماره ۲۰۲ - پس از نه مه جهان را دامن عیشی به چنگ افتد
شماره ۲۴۷ - تو می رانی و خاطر با تو ذوق گفتگو دارد
شماره ۲۶۶ - امروز کار و بار جهان را خراب گیر
شماره ۲۷۸ - غم گرد فراق دید از دور
شماره ۲۹۴ - سخن گویید با من کمتر امروز
شماره ۳۰۷ - کسی به مشک نگفتست کم کن از انفاس
شماره ۳۶۰ - هرکه چون یوسف شود از محنت زندان خلاص
شماره ۳۷۴ - اگر تو نشنوی از ناله های زار چه حظ
شماره ۴۰۷ - منادیست در آن کو که خون زنده سبیل
شماره ۴۱۸ - تا به کی خیمه چو گل بر گذر باد زنم
شماره ۴۲۵ - من روز ره خانه خمار ندانم
شماره ۴۵۷ - ما برق جای نور به کاشانه برده ایم
شماره ۴۸۵ - سبو بیار و پر از آب زندگانی کن
شماره ۵۲۸ - دریغ از صف مردان برون نتاخت یکی
شماره ۵۵۹ - ز نیرنگ نطقش به مضمون نیایی
شماره ۵۶۱ - درک هر راز کجا زان عجمی زاده کنی
شمارهٔ ۱۸ - این قصیده در منقبت ابوالحسن علی بن موسی الرضا (ع) بعد از قصیده وارد شده
شمارهٔ ۲۴ - این قصیده ایضا بعد از معاودت مکه معظمه در احمدآباد گجرات در مدح نورنگ خان گفته شده
شمارهٔ ۳۲ - این قصیده در مدح عمدة الشعرای خلاق المعانی نادره دوران خواجه عالمیان خواجه حسین ثنایی گفته شده
شماره ۴۸ - نی حوصله ام که جرعه مستم دارد