بخش ۱۳۱ - در بیان طلبیدن پروردگار بنده مقرب خود را به خلوت دارالنور و اشاره به آیه ی مبارکه سبحان الذی اسری بعبده لیلا من المسجد الحرام الی المسجد الاقصی
بخش ۳۴ - نصیحت کردن مهین بانو شیرین را
شماره ۳۵ - دل زارم که عمرش جز دمی نیست
شماره ۴۷ - از زلف و رخت روز و شبم تیره و تار است
شماره ۸۴ - بدامگاه غمت دل فتاده و شاد است
شماره ۱۰۸ - هر گل که پس از مردنم از خاک بر آمد
شماره ۱۸۶ - کارم بشد از دست ندانم که چه حالست
شماره ۲۸۰ - ای دل چه چاره چون که جهان پایدار نیست
شماره ۱۰۱۱ - بس بگردید و بس بگردد هم
شماره ۱۴۱ - از چرخ بجز جفا چه دربار آید
شماره ۸ - رخش امل متاز که ایام توسن است
شماره ۲ - آنها که بوده اند ز دل دوستدار ما
شماره ۹ - کار عالم سست بنیاد آمدست
شماره ۱۰ - فلک را عهد بس نااستوار است
شماره ۱۷ - از عشوه روزگار فریاد
شماره ۷۲ - باغبان لطف قد آن سرو در شمشاد نیست
شماره ۸۰ - گل بباغ آمد ولی از عمر خود کامی نیافت
شماره ۷۳ - شبی که غیر در آن آستان نمیماند
شمارهٔ ۲۵۳ - تتبع مخدوم
شماره ۳۵۷ - گردون که بدیهاش جوی کاست نشد